De burgerhatende hufterigheid van de gemeente Apeldoorn

De burgerhatende hufterigheid van de gemeente Apeldoorn

Gemeenten passen steeds vaker de tactiek toe die voorkomt in het ziektebeeld en de aanpak van een narcist: gaslighten. Dit is een manipulerende werkwijze die een slachtoffer helemaal gek en radeloos kan maken. Zo ook in Apeldoorn onder verantwoordelijkheid van de vanuit burgerperspectief zeer gevaarlijke wethouder Johan Kruithof.

Door Ray Heijder

De gemeente Apeldoorn doet de meest perverse handelingen in het sociaal domein en als het slachtoffer (of een belangenbehartiger daarvan) er iets over zegt, wordt heel listig gedaan of er niets aan de hand is. Dit is de narcistische tactiek van ‘gaslighten’.

Op het gebed van de Participatiewet is wethouder Johan Kruithof er een kei in. Hij weet precies hoe hij tegen de randen van de wet aan kan schurken en er zelfs overheen kan gaan  zonder in de problemen te komen. Extra inspiratie en kennis daarvoor doet hij op in de ‘Werkkamer’, een schimmige, maar wel officiële loge (á la Vrijmetselaars) op heel hoog niveau. Participeren in zo’n loge kan heel gunstig uitpakken. Uit de variant, de Wmo-kamer, is Apeldoorns wethouder Paul Blokhuis deze maand gelanceerd als staatssecretaris in het kabinet Rutte III. Zo werkt dat!

Het voorbeeld dat ik in deze blog aanhaal, is de manier waarop in Apeldoorn wordt omgegaan met de intake en eerste afhandeling van een aanvraag bijstand. Ik heb hier ook zelf negatieve ervaring mee en dat heeft mij uiteindelijk enkele duizenden euro’s directe schade en een niet in geld uit te drukken vervolgschade opgeleverd!


Twee weken zoektijd

De gemeente Apeldoorn hanteert twee weken ‘zoektijd’. Dat betekent dat men niet gelijk je aanvraag bijstand in behandeling neemt. Ofwel qua wettelijke termijnen, gaat de teller nog niet lopen. Dit is een regelrechte rotstreek die wordt gebracht als een voordeel voor de aanvrager en de gemeente. Het gedoe van de bijstandsaanvraag zou iedereen namelijk worden bespaard als binnen de twee werken toch zomaar werk wordt gevonden (alsof dat realistisch is!)

Als aanvrager heb jij niet in de gaten dat je in de maling wordt genomen, zeker niet als je een onervaren bijstandsaanvrager bent.

De gemeente Apeldoorn heeft de perverse eigenschap dat zij alleen meldt wat in haar voordeel is. Zo zal jou als aanvrager niets worden gezegd over het feit dat deze twee weken zoektijd alleen maar een leuk bedenksel van de gemeente Apeldoorn zelf is, maar dat jij recht hebt om op dag van jouw eerste melding jouw bijstandsaanvraag direct te laten ingaan.

Dit laatste is heel belangrijk, want wettelijk moet een gemeente binnen vier weken na je aanvraag, een voorschot van minimaal 90% bijstand aan je verstrekken (dan wel overgaan tot betaling van een toegekende volledige bijstand bij snelle afhandeling aanvraag).

Met de zogenaamd ook in jouw voordeel bedachte zoektijd, loopt jouw aanvraag twee weken vertraging op. De gemeente Apeldoorn bespaart alvast twee weken uitkering uitbetalen!

De gemeente Apeldoorn geeft zelfs toe de wet bewust te overtreden:

Op basis van de letterlijke interpretatie van de wet, overtreden we die ja. Echter, in de praktijk doet de gemeente Apeldoorn grote moeite om iemand in die twee weken aan een baan te hebben. Dat is de geest en de opdracht van de participatiewet, en daar voldoen wij wél aan.”

Dit geintje van de zoektijd levert de gemeente een heel leuke besparing op!

Specifieke ervaring Ray Heijder
Toen ik een uitkering nodig had, ben ik niet gelijk naar de gemeente Apeldoorn gegaan. Ik dacht dat ik vast snel nieuw werk zou vinden na 30 jaar zeer brede werkervaring. Het was me altijd gelukt!
Toen dat tegenviel en ik alsnog naar de gemeente ging voor bijstand, kreeg ik nota bene verwijtend de vraag: “Waarom ben je niet twee weken eerder gekomen?”
Hoe bizar achteraf als je dit tegen het licht houdt van de eigen “twee weken zoektijd” aanpak van de gemeente!

Uiteraard moeten we kijken naar de vraag achter de vraag en die is: “Zou meneer soms wat achter de hand hebben gehad waardoor hij niet gelijk voor een uitkering is gekomen?”


Nog meer hufterigheid

De twee weken zoektijd waarmee de gemeente Apeldoorn probeert bij alle aanvragers van een bijstandsuitkering alvast een halve maand uitkering af te pikken, levert naar mijn grove schatting een halve tot twee miljoen euro besparing per jaar op. Mooi meegenomen over de rug van de burger!

Maar hier eindigt de hufterigheid van de gemeente Apeldoorn niet!

De volgende truc is gehannes met de wettelijke verplichting die de gemeente heeft om binnen vier weken na indienen van de aanvraag AUTOMATISCH een voorschot te verstrekken van minimaal 90% van de toe te kennen bijstand. Voorwaarde is natuurlijk dat de aanvrager aan de voorwaarden heeft voldaan waaronder informatieplicht.

Zeker de onervaren bijstandsaanvragers weten niets van dit recht af en de gemeente Apeldoorn is om het zacht te zeggen niet scheutig met het proactief informeren hierover. Ja de plichten van de aanvrager, die worden wel heel duidelijk en bijna agressief gecommuniceerd.

Zo komt het regelmatig voor dat aanvragers (die toch al in nood zitten) ook ruim na die vier weken ten onrechte nog geen cent hebben ontvangen!

Specifieke ervaring Ray Heijder
Na weken en weken en na maanden en maanden, kreeg ik geen automatisch voorschot. Stom, ik wist niet dat ik dat na vier weken wettelijk kon afdwingen. Ik heb dat op z’n beloop gelaten. Nogmaals stom!

En dat terwijl ik mij zeer en bovengemiddeld kritisch opstelde bij de gemeente Apeldoorn. Dit heeft dan ook tot dusdanige manipulatie en intimidatie door de gemeente Apeldoorn geleid (waar ik nog steeds van plan ben een uitgebreid verslag voor het publiek over te schrijven) dat ik ZES MAANDEN uitkering ben misgelopen. Dus zes maanden geleefd zonder geld en geteerd op de zak van mijn ouders die zelf onder het bestaansminimum zaten.

Als de gemeente Apeldoorn gewoon voorschotten was gaan betalen, had ik in elk geval mijn geld gehad. Dan had de zij nog maar eens moeten zien hoe ze het van mij terugkreeg. Dan was mijn onderhandelingspositie veel sterker geweest. Maar achteraf is duidelijk dat de gemeente dat koste wat het kost heeft willen voorkomen. Slim van haar en een beetje dom van mij om dat aspect van verplicht voorschot over het hoofd te zien.

Mijn persoonlijke drama heeft wel één groot voordeel:
Zonder de perverse, ranzige en schofterige tegenwerking door de gemeente Apeldoorn was ik nooit bekend geraakt met de enorme misstanden in het sociaal domein, was ik nooit in aanraking gekomen met iemand die mij helemaal heeft ingewijd in het ziekelijke plan om de burgers langzaam kapot te maken en was BurgerkrachtCentraal nooit opgericht.

En de gemeente Apeldoorn? Tot op vandaag stapelt de bewijslast zich tegen haar op zonder dat zij het doorheeft en op een dag komt mijn gigantische schadeclaim. Tot dan red ik mij wel met een minimum bestaan.

Een reactie plaatsen