Bijstandsfraude bestaat niet!

Ze zeggen dat bijstandsfraude een gigantisch probleem is
Ze zeggen dat bijstandsfraude een gigantisch probleem is

30/04/2018 - Bijstandsfraude is een verzonnen vorm van fraude. Als het al zou bestaan, dan behoort het in absolute bedragen tot de allerkleinsten. Toch krijgt het de meeste aandacht en dat is volstrekt onlogisch en sociaal onrechtvaardig. Er moet daarom meer achter zitten. Dat is dan ook het geval; de verzonnen bijstandsfraude is een pervers frame om het volk te onderwerpen.

Door Ray Heijder (blog in Heilstaat der Nederlanden)

Alles op alles wordt gezet om de bijstand en de ontvangers daarvan in een verdachte hoek te plaatsen en als het even kan weg te houden van deze sociale voorziening. Het wordt op een manier gedaan die zelfs de goedkeuring van de maatschappij geniet waardoor het leven van mensen in de bijstand zo moeilijk mogelijk kan worden gemaakt zonder dat er verzet van betekenis tegen komt.

Bovendien ontstaat er een angstbeeld rond dit sociale vangnet dat ervoor zorgt dat mensen met een baan daar nooit in terecht willen komen. Dit bewerkt dat arbeiders ook onder druk kunnen worden gezet. Zo kan het niet hardop uitgesproken doel van de macht in de Heilstaat der Nederlanden worden bereikt: totale controle over het volk.

Er is een aantal argumenten waarmee we onomstotelijk kunnen aantonen dat de overheid via gemeenten burgers die beroep doen op de bijstand bewust tegenwerken en niet de wil hebben om burgervriendelijk te gaan opereren.

Dit geldt overigens niet alleen bij de Participatiewet. Ook bij de Wmo en in de jeugdzorg grijpen veel gemeenten de kans om burgers weg te houden van de voorzieningen. Desnoods bevochten bij de rechter.

Dit is een overheid onwaardige houding die haaks staat op de oorspronkelijke taakstelling van het instituut.


Achterhouden van informatie

Een zeer verwerpelijk punt is het achterhouden van informatie. Zeker afgezet tegen de informatieplicht die de burger zelf heeft en waarbij deze geen enkele fout mag maken en niets achterwege mag laten, is dit een grote sociale misstand.

Gemeenten hebben een machtspositie verworven door samen met commerciële partijen cruciale informatie aangaande rechten en plichten rond de bijstand voor zichzelf te houden. De Participatiewet is weliswaar 'open source', maar het probleem is dat bij het uitvoeren daarvan gemeenten vrije beleidsruimte hebben.

Hoe moeilijk het ook is, de burger kan zelf de landelijke wet raadplegen. Dat geldt ook voor de officiële lokale wet- en regelgeving (gemeentelijke verordeningen, beleidsregels enzovoort) die ook openbaar is. Maar het dekt niet wat gemeenten intern hebben afgesproken met die vrije beleidsruimte. Maar dat is juist wel hét vlak waarop burgers de fout in kunnen gaan zonder zich ervan bewust te zijn. Dat is de gevarenzone waarin burgers keihard en meedogenloos kunnen worden afgestraft.

Het is goed om hierbij nog op te merken dat goed opgeleide vakspecialisten (klantmanagers of consulenten) zelf niet eens zonder hulpmiddelen de Participatiewet kunnen interpreteren. Zij hebben er dure producten van het commerciële Schulinck bij nodig (Grip op Participatiewet).

Is het realistisch om van de burgers te verwachten dat zij zonder vakkennis en hulpmiddelen de wet kennen? Zeg nou zelf!


Uitlokking of tijd voor de vooringevulde bijstandsaanvraag?

Tijdens de aanvraagprocedure van de bijstandsuitkering vraagt de gemeente bij de burger allerlei informatie uit die allang bekend is (Suwinet-Inkijk). Waarom eigenlijk? Is dat in de hoop dat de burger gewild of ongewild in de fout gaat? Dat lijkt er wel een beetje op.

Het is zelfs zo dat er gevallen zijn waarbij eerst bij het UWV Werkbedrijf bij de aanvrager informatie wordt verzameld (die vervolgens naar de gemeente wordt gestuurd) maar daarna door de sociale dienst nog eens wordt uitgevraagd. Is dat om te beproeven of de burger twee hetzelfde aanlevert en zegt? Dat riekt naar uitlokking!

Overigens is het helemaal niet toegestaan om dezelfde informatie twee keer of vaker te bevragen!

Als de (gemeentelijke) overheid echt van goede wil zou zijn richting de burgers, zou er een voorbeeld worden genomen aan de vooringevulde aangifte die we al jaren van de Belastingdienst kennen. De belastingplichtige krijgt te zien wat er al van en over hem/haar bekend is en wordt gevraagd om eventueel te corrigeren en/of aan te vullen. Dat is burgervriendelijke en rechtvaardig!

Maar er is niet zoiets als de vooringevulde bijstandsaanvraag terwijl er met de huidige stand van de informatiehuishouding geen legitieme reden bestaat om die niet te bieden. De enige motivatie kan zijn:

Laten we eens kijken hoe eerlijk de burger is en of hij in de val loopt waardoor we de poort naar de sociale voorziening gesloten kunnen houden om zo de instroomstatistieken gunstig te beïnvloeden.

Een vooringevulde bijstandsaanvraag zou een goede bijdrage leveren aan het proces en een flinke stap zetten naar zelfregie in data en dossier waarbij de burger zich verantwoordelijk voelt en ook naar redelijkheid op kan worden aangesproken.


Interventie boven preventie

In de uitvoering van de Participatiewet stelt de gemeentelijke overheid zich op als een boosaardige politieagent die zich verlustigt in macht. De focus ligt op interventie bij gewilde of ongewilde misstappen en overtredingen van de burgers. Die interventie wordt gevolgd door sancties zoals het weigeren van bijstand, terugbetalen van uitkering en opleggen van hoge boetes.

Een hoge en onnodige prijs wordt betaald door de burgers, maar ook door de overheid zelf. Handhaving, opsporing en rechtsgang kosten kapitalen die anders zouden kunnen worden besteed of bespaard. Opgemerkt hierbij: commerciële partijen profiteren enorm van de voorkeur voor interventie!

Ondertussen blijft echt misbruik lang of helemaal buiten schot!

Er is echter geen enkele sociaal aanvaardbare reden en ook geen technische belemmering om niet voor preventie te kiezen, in plaats van de verwerpelijke en dure interventie.

De eerdergenoemde vooringevulde bijstandsaanvraag zou daarin van grote betekenis kunnen zijn. Dat zou moeten worden aangevuld door waarschijnlijkheidscontroles met meldingen zoals:

Er lijkt iets fout te zijn aan uw invoer!
Controleer de gegevens en corrigeer deze.
Klik eventueel op 'meer info' voor hulp.


Big Data en algoritmes in dienst van het volk

Om kwaadwillende burgers achter de broek aan te zitten (gesteld dus dat deze bestaan) wordt veel geïnvesteerd in opsporingstechnieken. Een servicegerichte en welwillende overheid zou echter al die inspanningen beter kunnen doen in dienst van het volk (in plaats van het te onderdrukken).

Sterk in opkomst is het gebruik van Big Data en algoritmes om fraude op te sporen. Als we die nou eens stap eerder inzetten om burgers te ondersteunen bij hun informatieplicht, dan is er een hele wereld gewonnen.

Mochten er dan onverhoopt nog profiteurs zijn, dan komen die vanzelf boven drijven. En ja, die moeten dan wel keihard en meedogenloos worden aangepakt.

Maar voorlopig lijkt het erop dat mensen die een beroep doen op de bijstand als ongewenste landgenoten worden gezien. Anders zou bij gemeenten de wil er wel zijn om het beter te doen. De middelen zijn er, dus daar mag het niet aan liggen.

Welke gemeenten staan op om het verschil te maken en te bevestigen dat bijstandsfraude helemaal niet bestaat?