Geen Par(ad)ijs voor kinderen van skeere ouders

Parijs is nog ver voor sommigen. Dan toch maar hunebedden?
Parijs is nog ver voor sommigen. Dan toch maar hunebedden?

30/04/2018 - In de Heilstaat der Nederlanden dat wil overkomen als een zogenaamde inclusieve samenleving moeten we maar eens leren dat 'iedereen doet mee' een papieren tijger is. Daar moeten we jong mee beginnen. Tegelijkertijd moet de les zijn dat er voor welvaart en succes uitverkoren jonge mensen mogelijkheden zijn om nu al extra te genieten van het leven.

Door Ray Heijder (blog in Heilstaat der Nederlanden)

Scholen zorgen mede voor tweedeling in de maatschappij door steeds vaker dure schoolreisjes te organiseren waaraan niet iedereen kan deelnemen. Opmerkelijk omdat de officiële beleidslijn is dat niemand uitgesloten zou moeten worden in de samenleving. Niemand zou in de heilstaat aan de kant moeten staan.

Hiermee wordt ondertussen de jeugd uit het welgestelde milieu geconditioneerd om zich nu en straks over te geven aan koopverslaving.


Naar de hunebedden

In mijn tijd ging het schoolreisje helemaal van Den Haag naar Drenthe. Echt zo zover? Jazeker, dan gingen we zogezegd 'op kamp', maar liefst drie dagen. Geld kreeg je niet mee, maar moeders zorgden voor een goed gevulde rugtas aan de hand van de checklist die de school had verstrekt. Niet alleen kleding en tandenborstel, maar ook witte bolletjes met kaas, schijfjes komkommer, BiFi salamiworstjes, één Raider chocoladereep en een thermosfles met limonade. Oh ja, ook een zakje Smith's chips. Dat was voor onderweg, want verder regelde de school alles.

Al ruim voordat de bus het Drentse dorp Frederiksoord (onder Vledder) inreed, was mijn pakket met lekkernijen al verorberd.

Het werden drie leerzame dagen die vooral de geschiedenis- en aardrijkskundelessen mooi aanvulden. Echt gaaf om die hunebedden en brinkdorpen uit de schoolboeken in het echt te zien. Ook gingen we kijken in wat voor huizen men heel vroeger woonde. Nou ja huizen, hutten waren het en we gingen er zelfs eentje verder afmaken door ze met leem te besmeren.

Wat een wereldreis om nooit te vergeten en wat waren we als kinderen dankbaar om zo ver te mogen komen.


Dure funreizen anno 2018

Dat was toen, we waren allemaal gelijk en iedereen was er ook bij. Voor ons was het allemaal vooral leuk, maar ongemerkt werden we educatief goed onder handen genomen. Anno 2018 gaat het er heel anders aan toe. De les die leerlingen nu vooral leren is dat de één meer is dan de ander.

Om te beginnen: er zijn klasgenoten die niet meegaan. Het is officieel niet helemaal duidelijk waarom niet, maar naar verluid is het doordat hun ouders 'skeer zijn' (straattaal voor geen of weinig geld hebben).

Sanne zou eerst ook niet meegaan, maar die is er op het laatste moment toch bij. Dankzij Stichting Leergeld kan zij toch participeren. Daarvoor heeft haar alleenstaande moeder die in de bijstand zit wel hemel en aarde moeten bewegen bij die organisatie.

Parijs is elk jaar het reisdoel op deze school. Behalve vorig jaar, want toen werd het Barcelona en het jaar daarvoor Rome. Dat in verband met de terreuraanslagen in de Franse hoofdstad. Voor volgend jaar zijn er trouwens plannen om Praag eens aan te doen. In de bovenbouw gaan ze zelfs helemaal naar Istanbul, een volle week!

Tegenwoordig kan het allemaal niet te gek zijn. Zo educatief en voor iedereen toegankelijk de schoolreisjes vroeger waren, zo op 'fun' gericht en exclusief zijn ze tegenwoordig. Het leerzame element is nu dat er sociale klassen zijn. Dat blijkt niet alleen uit het wel of niet mee kunnen gaan, maar ook uit het al of niet volledig mee kunnen doen.

Een deel van de jonge reizigers heeft naast standaard bagage ook een leuk zakcentje mee om te 'spenden', maar degene die met de hakken over de sloot mee kunnen, hebben dat niet.

Wat er ook achter deze moderne 'educatieve' escapade zit, is dat de reisbranche wordt gepromoot. Ook bij consumeren geldt 'jong geleerd is oud gedaan'. Al vroeg wordt gebouwd aan het frame dat je succesvol moet zijn en straks een goede baan moet hebben om je luxe geneugten te kunnen veroorloven.

Kom op zeg, naar Drenthe dat is zo old school!


Back to basics?

Pakken de scholen het helemaal verkeerd aan? Zouden die luxe reisjes moeten worden afgeschaft totdat iedereen in de Heilstaat der Nederlanden mee kan doen?

Is het niet veel fijner en eerlijker als complete klassen 'back to basics' naar de hunebedden en de leemhutten gaan?

Of is het juist goed dat je al jong leert dat iedereen gelijk is, maar sommigen meer gelijk dan anderen? Het is in elk geval wel de harde werkelijkheid later als je groot bent.

Lees ook:
’Stijgende ouderbijdrage leidt tot grote betaalproblemen’
De Telegraaf, 28 april 2018