Ook aan onze handen kleeft sociaal bloed

Velen moeten wel en zijn met handen en voeten gebonden
Velen moeten wel en zijn met handen en voeten gebonden

29/04/2018 - In de Heilstaat der Nederlanden hebben we ons laten meeslepen in de vooruitgang. Alles kan beter, sneller en goedkoper. We geloven dat het goed is en dat we er recht op hebben. En het gaat maar door.

Knelpunten worden opgespoord in processen en vervolgens opgeheven. Dat gebeurt in het beste geval door medewerkers extra toe te rusten via training. Maar vaak wordt de oplossing gezocht in het steeds meer onder druk zetten van arbeiders om beter te presteren.

Door Ray Heijder (blog in Heilstaat der Nederlanden)

In toenemende mate wordt gekozen voor techniek om werk niet meer afhankelijk te laten zijn van mensen. Automatisering en robotisering concurreren met arbeiders en vaak delven de laatsten het onderspit. Maar we denken dat het goed is, het is vooruitgang

Leve de vooruitgang van de heilstaat!

We vinden het fantastisch al die moderne snufjes en ze worden enthousiast gepresenteerd als bewijs dat we een vooruitstrevend land en vindingrijk volk zijn. Maar we maken ongemerkt onszelf en elkaar kapot.


Snelheid is heilig

We laten ons wijsmaken dat we geen genoegen meer hoeven te nemen met wat we inmiddels trage service vinden. Wat we vandaag voor 23:00 uur bestellen, moet de volgende morgen kunnen worden geleverd. Dat kunnen en moeten we van een leverancier verwachten. En anders stap je toch gewoon over naar een andere?

Ik kan me nog een tegeltjestekst bij een snackbar herinneren met een gezellige, joviale 100% NL eigenaar in de toen-was-geluk-nog-heel-gewoon tijd:

Goed bereid, kost even tijd. Dus geef ons ook de tijd!

Zoiets zie je tegenwoordig niet meer terwijl cafetaria's steeds meer in Chinese of andere buitenlandse handen zijn. Net als veel bedrijven trouwens!

We kunnen hoge eisen stellen aan snelle levering door webshops dankzij de strijd die aanbiedende bedrijven met elkaar voeren. We vinden onszelf slim als we de snelst leverende partij hebben gevonden en scheppen erover op.

Wat? koop jij daar nog? Dan loop je we achter zeg!

Ook in de fysieke winkel kunnen we eisen stellen. In de supermarkt is het doodgewoon dat alle schappen gevuld zijn met verschillende merken van hetzelfde product. Gaten mogen er niet vallen want dan heeft de filiaalchef iets niet goed gedaan. Bij het afrekenen staan we met een chagrijnig gezicht in de rij als we de vijfde wachtende zijn. Tenzij er een regeling is dat je dan recht hebt op gratis boodschappen. Dan verschijnt er een triomfantelijke lach op ons gezicht  en vinden we onszelf ook weer slim.

Wel irritant trouwens als vakkenvullers in de weg lopen wanneer je een product wilt pakken. Kunnen ze dat niet na sluitingstijd doen?


Geen cent teveel hoor!

Snelheid van levering is één, geen cent teveel betalen is twee. Dat hoeft ook niet meer dankzij de grote concurrentiestrijd tussen aanbieders, prijzenoorlogen, prijsvergelijkingsdiensten, kortingsacties en sites met veilingen, coupons en zogenaamde sociale deals.

Trots vertellen we elkaar over de voordeeltjes die we te pakken hebben gekregen. Het is een ware sport geworden. Uit eten voor de helft van de prijs die enkele domme mensen nog wel betalen, is de normaalste zaak geworden.

Altijd maar uit zijn op de beste deals, wat is daar mis mee? We moeten zelf ook keihard werken voor ons geld en we worden steeds meer uitgeknepen. Ook al omdat we mee moeten betalen aan de mensen die hun best niet doen en/of geen wilskracht hebben om zelf in hun inkomen te voorzien door te gaan werken. Vooral die labbekakkers in de bijstand zijn het ergst.


Met onze slimheid hebben we onszelf tuk!

We denken dat we slim zijn terwijl we ons laten opjutten om beter, sneller en goedkoper te eisen. Kortzichtig als we zijn, hebben we niet door dat voor deze houding altijd ergens de prijs moet worden betaald.

Bedrijven moeten maatregelen nemen om te kunnen blijven voldoen aan de eisen van de consument en ondertussen willen de hoogste bazen niets inleveren. De oplossing wordt gevonden op de werkvloer. Dure arbeid wordt vervangen door goedkopere techniek en waar het kan door goedkope krachten.

Dat laatste vindt men in flexibele arbeid, goedkope werkloze handen (verkrijgbaar via gemeenten en werkbedrijven), geïmporteerde arbeiders uit bijvoorbeeld Polen en mensen met een weeffoutje die je voor flink onder de normale prijs kunt inschakelen.

Die mensen willen (en zo niet moeten) wel lopen, want geen werk betekent niet kunnen voldoen aan (vaste) lasten of het intrekken van de bijstandsuitkering en uiteindelijk dakloos leven op straat.

Maar de druk die op mensen wordt gezet, het tegennatuurlijke werken in de nacht, uitputting enzovoort maakt de mensen geestelijk en lichamelijk ziek. Daar betalen zij de prijs voor, maar wij allemaal en zo glijden we steeds meer af met elkaar.

Gebeurt dat laatste in de Heilstaat der Nederlanden?
Ja, dat gebeurt zeker in de Heilstaat der Nederlanden!

Met onze slimheid denken we er voordeel uit te slepen, maar dat is winst op korte termijn. Als opgejut slaafs volk vervuilen we ons eigen nest en vroeg of laat komen we zelf aan de beurt om de hoogste prijs te betalen. Dan worden we zelf slachtoffer van de sociale afbraak van Nederland. We komen er dan achter dat we zijn verraden door het systeem.

Nu is het misschien nog het bloed van anderen dat aan onze handen kleeft, maar uiteindelijk zal het ook dat van onszelf zijn!


Lees ook:

Vraag naar nachtwerk stijgt hard, vooral door distributiecentra webwinkels
NOS, 28 april 2018

De schaduwkant van online shoppen: 's nachts bikkelen in sorteercentrum
NOS, 28 april 2018