De hinderlaag van 020-wethouder Arjan Vliegenthart

De hinderlaag van 020-wethouder Arjan Vliegenthart

Een langere tijd al probeert wethouder Arjan Vliegenthart als een soort messias voor mensen in de bijstand de geschiedenis in te gaan. In het bijzonder het experimenteren met regelluwe bijstand is een stokpaardje voor hem. Vanwege zijn beoogde aanpak lag hij in de clinch met toenmalig staatssecretaris Jetta Klijnsma. Dit is echter altijd een toneelstukje geweest, maar daar moet je dan net even doorheen kunnen prikken. Arjan Vliegenthart is gevaarlijk! Veel Amsterdamse bijstandsgerechtigden zullen straks in de valstrik terechtkomen als zij aan het experiment van Vliegenthart meedoen.

Door Ray Heijder

Er zijn twee belangrijke redenen om Arjan Vliegenthart sowieso te wantrouwen:

Ten eerste: hij is een SP’er! De Socialistische Partij regeerde landelijk nog nooit mee, maar sloopte het sociaal domein meer dan de PvdA die soms gekscherend de Partij van de Afbraak wordt genoemd. De SP is controlled opposition die veinst dat er tegen sociaal onrecht wordt gestreden. En zolang we dat geloven, denken we dat er echt wat gebeurt en blijven we relatief rustig.

Om de schijn op te houden, krijgt de SP af en toe een overwinning in de schoot geworpen, maar nooit iets waar de regerende systeempartijen echt mee zitten. Uiteraard handelt ook wethouder Arjan Vliegenthart ook in die geest.

Ten tweede: Vliegenthart heeft in het verleden aan de basis gestaan van beslissingen die niet voordelig uitpakten voor mensen met een uitkering. Misschien moet ik daar eens een aparte blog aan wijden.


Experiment bijstand is een hinderlaag

Merk op dat er steeds wordt gesproken over een experiment. Dit heeft de toekomstige ontsnapping van Vliegenthart ingebakken: tja, dat het zo afloopt met (een deel van) de uitkeringsgerechtigden (de proefkonijnen) kon niet worden voorzien. Het is niet voor niets een proef!

De mensen in de bijstand die gelokt met de aantrekkingskracht van een maandelijks extraatje (wie wil dat nu niet?) weten totaal niet waar ze in stappen. De beleidsmakers houden dat voor zich en laten de nietsvermoedende mensen in de hinderlaag lopen. Misschien dat Arjan Vliegenthart en zijn team inderdaad de gevolgen niet helemaal overzien, maar dan in elk geval het netwerk van externe adviespartners wel.


De mogelijk gevaren

De gevaren die op de loer liggen, treffen alleen de bijstandsgerechtigden. De gemeente Amsterdam loopt geen risico en kan er alleen maar beter van worden. Met name natuurlijk wethouder Arjan Vliegenthart, want hij scoort op voorhand al met dit als helaas sociaal omarmde experiment. Bovendien geeft het de SP een boost omdat ridder Arjan het moedig opneemt tegen het Rijk. Immers, de SP wil strijdvaardig overkomen!

Om in te kunnen zien dat dit is geënsceneerd om de rol van de SP te bevestigen zodat het de positie van gecontroleerde oppositie kan blijven vervullen, moet je eerst doorhebben hoe de geheime hazen lopen:

Je gaat het pas zien als je het doorhebt 
Johan Cruijff (1947-2016)

De belangrijkste gevaren van het experiment:

  1. Verdere aantasting van het aanzien van ‘regels’
  2. Geen zicht op de persoonlijke financiële impact
  3. Juist nog langer in de bijstand
  4. Zwakkeren nog meer benadeeld

(1) Verdere aantasting van het aanzien van ‘regels’
‘Regelluw’ zegt het al: minder regels. Dat impliceert dat regels slecht zouden zijn. Maar regels zijn juist goed, mits rechtvaardig en realistisch opgesteld en nageleefd! Regels geven richting en houvast.

Het verminderen van regels is niet in het voordeel van de bijstandsgerechtigde, maar van de gemeente!

De gemeente houdt zich namelijk al jaren niet aan de regels en misbruikt deze eerder tegen de inwoners dan dat zij ze in hun voordeel laat werken. Met andere woorden: minder regels komt de gemeente goed uit.

Regels rond de Participatiewet werken alleen als de gemeente haar inspanningsverplichtingen jegens de bijstandsgerechtigden nakomt en dat doet zij al geruime tijd niet. Dat is een fenomeen dat zich bij vele gemeenten voordoet.

De bijstandsgerechtigden zijn gemakkelijk te misleiden omdat ze regels zat zijn, maar niet doorhebben dat niet de regelgeving, maar het niet voldoen aan de inspanningsverplichting die gemeente jegens hen heeft de werkelijke boosdoener is.

Met andere woorden, de aandacht voor de hoeveelheid regels leidt af van het echte probleem, namelijk het falen van de gemeente bij de uitvoering van de Participatiewet. Na het experiment zal de conclusie waarschijnlijk zijn dat de meeste bijstandsgerechten het toch allemaal niet aankunnen en ondertussen is er niets gedaan aan het werkelijke probleem: de gemeente zelf.


(2) Geen zicht op de persoonlijke financiële impact
Leven van een bijstandsuitkering is onmogelijk, zeker bekeken op langere termijn. Laat staan dat iemand in de bijstand mee kan doen in de inclusieve samenleving waar de neoliberalen zo de mond van vol hebben.

Maar eigenlijk horen de woorden ‘bijstand’ en ‘langere termijn’ ook niet bij elkaar, want bijstand zou een korte termijn oplossing moeten zijn. Helaas is de realiteit nu eenmaal zo dat het terugvallen op bijstand vaak een duurzame situatie is.

Dat is maar een voor een deel aan de persoon in kwestie toe te schrijven. Overheidsbeleid en -criminaliteit(!) zijn er vaak voor een veel groter deel schuldig aan. Denk aan geharrewar bij het toekennen van een uitkering waardoor mensen gelijk al (meer) in de financiële problemen komen en zie vooral de (bewuste!?) schuldencreatie niet over het hoofd waarbij de overheid vaak de grootste aanjager is als deelnemer van het incassokartel (incassomaffia). Het laatste is zeer opmerkelijk als we dit aanhouden tegen de inspanningen die gemeenten stroomafwaarts bieden in het kader van schuldhulpverlening.

Werken met een uitkering voor een extraatje doe het niet!

Dit vanwege één van de meest schimmige principes die de overheid in stand houdt:

Het uitsluitend berekenen van de NETTO uitkering. Over brutering wordt uiterst geheimzinnig gedaan, zelfs door de systeemverantwoordelijke staatssecretaris. Sterker nog: naar inzicht in je bruto uitkering kun je fluiten.

Of dat degene die bijstand ontvangt dat wat kan schelen? Op het eerste gezicht niet, want die kijkt maandelijks verzuchtend uit naar het werkelijke bedrag dat schoon aan de haak binnenkomt (vaak net op tijd of net niet).

Maar het wordt ineens nijpende als de bijstandsgerechtigde bruto gegevens aan moet leveren in verband met andere voorzieningen zoals huurtoeslag, zorgtoeslag, kindgebonden budget enzovoort.

De schimmigheid rond het bruto uitkeringsbedrag wordt er niet duidelijker op als de bijstandsgerechtigde in een experiment een extraatje bij gaat verdienen! Aan dat extra inkomen zit immers ook een bruto/netto berekening vast.

Aan het eind van de rit en onderaan de streep zou het zo maar kunnen zijn dat de bijstandsgerechtigde er zelfs op achteruit gaat!

Psst.. psst… of de bijverdienste moet zwart zijn, maar dan heeft niemand het er natuurlijk over zowel niet binnen als buiten een experiment. Ik heb deze zin bij deze dan ook niet geschreven!

En welke impact heeft het extra inkomen op het in aanmerking komen voor andere regelingen (in natura)? Gaat de bijstandsgerechtigde daarvoor niet ineens bij van alles buiten de boot vallen?


(3) Juist nog langer in de bijstand
De insteek van het experiment is niet dat mensen een extraatje wordt gegund, maar dat het zou stimuleren dat zij uit de bijstand stromen en ook nog eens sneller dan anders. Maar het is een volslagen gok of dat effect zich wel zal voordoen.

Wethouder Arjen Vliegent­hart verwacht dat 1 op de 3 deelnemers aan de proef straks een fulltimebaan vindt of in deeltijd zoveel verdient dat men geen uitkering meer nodig heeft.

Dit is puur gissen! Maar achteraf kan natuurlijk worden gezegd dat het dan ook maar een experiment was.

Verder is het nog maar afwachten hoe de arbeidsmarkt om zal gaan met mensen die komen bijverdienen. De afgelopen jaren is die al zo verziekt door de perverse prikkels die het overheidsbeleid heeft gegeven.

Wat mogen we van de werkgevers verwachten? Dat zij uiteindelijk tegen de mensen die bijverdienen zeggen:

Je deed het zo goed, toe blijf alsjeblieft en je krijgt een echte baan en zelfs meer uren.

Misschien is dat alleen werkelijkheid in de natte droom van Arjan Vliegenthart!

De kans in de verziekte arbeidsmarkt is groter dat de werkgevers for the time being profiteren van slaafse, horige, uiterst gemotiveerde en gehoorzame bijstandsgerechtigden die hun extraatje niet willen verliezen en geen slechte indruk op de klantmanager bij de sociale dienst willen achterlaten. Aan het einde van de rit is het dan:

Joh, jouw inzet is niet onopgemerkt gebleven, maar desondanks houdt het hier toch voor je op. Maar wel bedankt voor alles en hierbij een welverdiend flesje wijn.

En wat doet het met de bijstandsgerechtigden die tijdens de proef even mochten proeven aan een wat hoger inkomen? Hoe zwaar valt het teruggaan in inkomen. Kans op een armoedeval?

Ondertussen:

  • zijn veel op zich goede regels gericht op uitstroom naar betaald werk geparkeerd in de ijskast;
  • staat er gedurende het experiment geen enkele druk meer op de gemeente om haar inspanningsverplichting krachtens de Participatiewet na te komen, wat zij toch al voor een groot deel verzuimde.

Ergo: 

De bijstandsgerechtigde blijven alleen nog maar langer in het sociaal vangnet verstrikt.

Vergeet daarbij niet dat ze ook langer geen rechten opbouwen voor later, want dat doe je niet in de bijstand.


(4) Zwakkeren nog meer benadeeld

Wie zal er straks in staat zijn om daadwerkelijk een werkplek te vinden?

Voor wie dat niet lukt, hoe gaat tegen die bijstandsgerechtigden worden aangekeken? Wordt daar de neoliberale doctrine op losgelaten:

Iedereen die echt zijn best maar doet, kan verder komen. Als hij maar echt wil!

Is het dan zo dat de gemeente na de proef kan stellen dat mensen die geen baantje konden vinden om bij te verdienen hun kansen hebben laten liggen? Dat de de gemeente vervolgens alles met die mensen kan doen wat haar maar goeddunkt?


Trap er niet in!

Wethouder Arjan Vliegenthart zou met man en macht tegengehouden moeten worden bij deze proef.

Dit experiment is alleen maar in zijn belang, in dat van de gemeente en van de sluwe afbreker van de verzorgingsstaat de Socialistische Partij.

Maar wie wil dat doen?

Wie kan dit doen?

En is het wel de bedoeling dat deze misdaad tegen de menselijkheid wordt voorkomen? Helaas nee!

Daarom bijstandgerechtigden in Amsterdam… TRAP ER NIET IN!

Als jullie er tenminste wat over te zeggen hebben.

Een reactie plaatsen