Niet weer zo’n vodje

VodjeNiet weer zo'n vodje

4 november 2019

Door Ray Heijder

Op 30 oktober 2019 had de trajectregisseur Epe een stuk papier bij zich dat moet doorgaan voor een plan van aanpak.

Het is nauwelijks aan de orde gekomen doordat het initiatief van het gesprek voornamelijk bij mij lag. Zoals vaker en dat is ook het beste.

Meer dan een stuk papier is dit 'plan van aanpak' niet (waar hebben we dat eerder gezien?) en het kan zo door de papierversnipperaar, maar niet voordat ik de inhoud hier heb besproken. Die kenmerkt zich door vooringenomenheid, overbodige generieke onderdelen en onjuiste (zelfs onwettige) elementen.

We spraken over hoe we uw kansen vergroten om betaald werk te vinden.

Voordat het hele gesprek had plaatsgevonden, wist de trajectregisseur kennelijk al dat we dat zouden hebben besproken. In werkelijkheid is daar eigenlijk niet over gesproken. Het enige wat er uit het gesprek is gekomen, is de instructie om in te schrijven bij uitzendbureaus (en er fysiek langs te gaan). Maar dat is niet van toegevoegde waarde. Die instructie werd drie jaar geleden al gegeven bij de melding voor de bijstandsuitkering. Hier dan als spuit elf nog eens jaren later mee komen alsof het een noviteit is, is toch wel een gotspe.

We spraken ook over onze samenwerking

Dat was een goede gok, want daar hebben we uitgebreid over gesproken. Dat verliep prettig trouwens.


'Gemaakte' afspraken'

Vervolgens een opsomming van afspraken waarvan de helderziende trajectregisseur vooraf al wist dat we die zouden hebben gemaakt.

Wat in werkelijkheid niet het geval is, zeker niet terwijl er elementen tussen staan waarmee ik nooit akkoord zou gaan. En ook niet verplicht ben om akkoord mee te gaan, vooral niet de onjuiste en onwettige onderdelen.

Ik loop ze stuk voor stuk door en geef mijn commentaar. Ik beperk mij tot de onderdelen waar ik iets op heb aan te merken:

U doet er alles aan om zo snel mogelijk aan het werk te gaan.

Dit soort algemeenheden die al bepaald zijn als geüniformeerde verplichtingen in de Participatiewet die ik dien te kennen, horen niet thuis in een plan van aanpak. Een uitvoeringsplan is ervoor om de nadere invulling en maatwerk vast te leggen. Zou er toch besloten worden om algemeenheden in het plan van aanpak vast te leggen, dan moet dit uitputtend zijn (lees: dan moeten alle algemeenheden die van toepassing zijn worden opgenomen in het plan).

Het opnemen van algemeenheden brengt een risico met zich mee, namelijk dat ze afwijken van de wetgeving. Dat is hier ook nog eens het geval. De verplichting is een onjuiste vertaling van de wettekst. Vooral de nuancering 'naar vermogen' mist. Bovendien staat er in de wet niet dat je er alles aan moet doen. Alles is wel erg ruim en zou ook verwerpelijke handelingen kunnen betreffen. Een goede tekst zou zijn: "U moet binnen uw mogelijkheden (naar vermogen) algemeen geaccepteerde arbeid verkrijgen, aanvaarden en behouden."

U solliciteert zo breed mogelijk naar werk. U bent op de hoogte van de arbeidsverplichting waardoor iedere vacature passend is voor u.

Voor het zo breed mogelijk solliciteren naar werk bestaat geen wettelijke grondslag. Er is hier sprake van verwarring met werk dat wordt aangeboden. Er bestaat wel een wettelijke basis voor het verplicht accepteren van aangeboden werk. Dat kan wel zo breed mogelijk zijn, waarbij nog steeds 'naar vermogen' als nuancering geldt.

De arbeidsverplichting heeft niet tot gevolg dat alle iedere vacature passend is voor de bijstandsgerechtigde. Hiervoor bestaat geen wettelijke basis en bovendien is het per definitie onjuist. Elke vacature bevat immers functievereisten en eventuele andere voorwaarden. Als de bijstandsgerechtigde daaraan niet voldoet, is de vacature niet passend. Er kan van de bijstandsgerechtigde alleen worden verwacht dat deze op passende vacatures solliciteert. Hierbij geldt echter wel dat daaronder ook vacatures vallen waarvoor de bijstandsgerechtigde overgekwalificeerd is.

U accepteert werk dat u aangeboden wordt.

Hieraan mist een belangrijke nuance, namelijk dat het passend werk moet zijn. Met de volgende tekst zou het wel goed zijn verwoord:
Als u werk wordt aangeboden, moet dat algemeen geaccepteerd, passend werk zijn dat u naar vermogen kunt uitvoeren en behouden. U bent verplicht dit werk de aanvaarden.

Deze geüniformeerde verplichting (algemene verplichting) hoort niet in het plan van aanpak thuis, maar dient generiek bekend te zijn bij de bijstandsgerechtigde.

Het moet gaan om nadere invulling en maatwerk.

U bent goed bereikbaar voor onze dienstverlening. Dit houdt in dat u zowel telefonisch als per mail bereikbaar bent.

Dit moet nader beschreven worden. Ten eerste, wat is hiervoor de wettelijke grondslag (centrale/decentrale wetgeving)? Ten tweede is er een kwalitatieve definitie van 'bereikbaar' nodig. Ofwel wat is bereikbaar? Denk hierbij kwalitatieve eisen aan respons (opnemen telefoon en beantwoorden mail).

Als dit een generieke verplichting is waar een bijstandsgerechtigde zich sowieso moet houden, hoort deze niet thuis in het plan van aanpak.

U werkt mee aan onderzoeken  over uw mogelijkheden om aan het werk te gaan.

Dit is een wettelijke verplichting, maar die is generiek en hoort niet thuis in het plan van aanpak.

Als er sprake is van een concreet onderzoek, dan hoort dit juist wel in het plan van aanpak en moet dan ook behoorlijk omschreven zijn.

U werkt mee aan onderzoeken voor re-integratiemogelijkheden als u ziek bent.

Dit is een generieke verplichting die niet in het plan van aanpak thuishoort. Als er sprake is van ziekte en een concreet onderzoek wordt ingesteld dan moet dit in het plan van aanpak worden opgenomen en beschreven.


En wat er niet staat

Commentaar is er niet alleen op wat er staat, maar minimaal net zoveel op wat er niet staat. Met andere woorden, in het plan van aanpak zal (veel) meer moeten komen te staan waarover afspraken bestaan.

Maar daar wordt aan gewerkt, om te beginnen in de vorm van input die Ray Heijder zal leveren voor het plan van aanpak.


Het gebrekkige plan van aanpak

pva

pva