Gefeliciteerd, we hebben verloren!

BurgerkrachtCentraal

Gefeliciteerd, we hebben verloren!

9 mei 2019 | Als je officieel bezwaar maakt bij jouw gemeente op grond van de Algemene wet bestuursrecht, dan denk je dat je alleen wint als je na de afhandeling van je bezwaarschrift gelijk krijgt, ofwel dat het bestuursorgaan jouw bezwaar gegrond verklaart. Toch is dat zeker niet in alle gevallen de juiste gedachte. Soms is het juist een felicitatie waard als jouw bezwaar ongegrond wordt verklaard en je schijnbaar hebt verloren.

Gisteren heeft het college van de gemeente Epe besloten om het bezwaar van Ray Heijder van 19 februari 2019 ongegrond te verklaren. De brief met bijlage die hij vandaag ontving, staat onderaan dit artikel en is ook als geheel te downloaden: 20190508_beslissing_op_bezwaar (pdf-download 4 Mb).

We zouden dit als een 'major setback' kunnen zien, een enorme tegenvaller, maar dat is volstrekt niet het geval.

We laten dit hieronder Ray Heijder zelf toelichten.


Sociaal experiment Lab055/0578

Beste volger,

Ray HeijderWat fijn dat je al sinds het begin (maart 2016) of misschien nu net pas voor het eerst mijn sociaal experiment Lab055/0578 volgt.

Voor de nieuwkomers, mijn naam is Ray Heijder (52) woonachtig in het dorp Vaassen dat valt onder de gemeente Epe. Met die gemeente heb ik te maken vanwege de Participatiewet. Doordat zij de uitvoering daarvan heeft uitbesteed aan de gemeente Apeldoorn speelt die veel grotere zus ook een belangrijke rol.

Drie jaar geleden ben ik het sociaal experiment met open vizier begonnen. Zonder enige kennis van de Participatiewet en al helemaal niet van het zogenaamde 'sociaal domein'. Wel was ik behept met flink wat vooroordelen over zowel de gemeentelijke overheid als de mensen die ik toen zag als 'zij die slechts hun hand ophielden'.

Dat was toen. Nu zijn veel vooroordelen bevestigd en ook enkelen ontkracht, met name die over mijn (inmiddels) lotgenoten met veronderstelde opgehouden hand. Vandaag is mijn kennis over het sociaal domein op een hoog peil, in het bijzonder die van de Participatiewet. Wat een verschil met destijds!

In maart 2016 ging ik niet op zoek naar een conflict en was ik niet op mijn hoede voor het gevaar voor mijn rechten en belangen. Gaandeweg hebben de gemeente Epe en de gemeente Apeldoorn mij in het sociale moeras weten te trekken. Tot op heden bleek steeds meer hoe ik in ernstige mate in mijn rechten wordt beperkt en beschadigd.

Ik taxeer mijn financiële averij na 3 jaar op zo'n € 50.000 tot € 90.000 en virtueel in totaliteit tot mijn AOW-leeftijd tussen de € 500.000 en € 600.000.

Wat het de gemeenten, lees: de belastingbetalers kost, is voor mij niet te berekenen. Maar het is hoe dan ook veel!

Mijn emotionele schade is niet in geld uit te drukken. Daartegenover staat wel mijn enorme kennistoename over het sociaal domein waar ik dankbaar voor ben.

Het zure is, dat het ooit is begonnen met het mij onthouden van een kleine € 3.000. Wat een zeperd en treurigheid eigenlijk.


Prijs van een klokkenluiderschap

Het zou voor mij prettig zijn als die kleine € 3.000 nog eens van noordelijke richting (Epe) of in een zuidelijke stroom (Apeldoorn) mijn kant op komt, al zou het per ongeluk zijn, dan pin ik het gelijk en pik in, ik heb je.

Daarvoor diende het bezwaar dat nu niet gegrond is verklaard. Binnen zes weken ga ik hiervoor in beroep bij de rechtbank Gelderland. Ook dat mag jij trouwens allemaal volgen hier op BurgerkrachtCentraal.

Het zou nog mooier zijn als ik de schade gecompenseerd kan krijgen. In elk geval de gerealiseerde financiële pijn. Dat geld zal ik dan investeren in de toekomstige Stichting BurgerkrachtCentraal van waaruit echte burgervertegenwoordiging nog meer gestalte zal worden gegeven.

Voor de rest beschouw ik mijn persoonlijke schade als de prijs die een klokkenluider moet betalen. Klokkenluider is een roeping, een soort discipelschap en daarbij horen offers en afhankelijkheid van de genade Gods bij het invullen van basale levensbehoeften (meer zit er voor mij niet meer in zoals vroeger uitbundig, maar dat hoeft dus ook niet meer).

Veel klokkenluiders onderschatten de onvermijdelijke offers en komen daardoor vooral mentaal in de problemen (diepe frustratie en verontwaardiging, PTSS, psychische inzinking, depressie enzovoort en zo verder).


Winnen mag niet

Al geruime tijd neem ik waar dat de gemeente Epe en de gemeente Apeldoorn in de mindset verkeren die erop is gericht dat mij koste wat het kost de mond moet worden gesnoerd en ik beslist geen overwinning mag behalen.

Ik begrijp dat, omdat het alternatief zou zijn dat zij mij tegemoet komen en een schikking moeten doen. Dat zou echter in hun ogen het totaal verkeerde signaal brengen aan mij en het brede publiek.

In de perceptie van de gemeenten ben ik een opstandige activist, terwijl ik in werkelijkheid de missie heb zoals ik vertolk in 'Mijn burgermanifest' (zie hiernaast en uiterst links op de homepage van BurgerkrachtCentraal.nl).

Ik vermoed sterk dat beide gemeenten het als onderhandelen met een terrorist beschouwen als zij de knieval der behoorlijkheid zouden maken.

De gemeenten trekken alles uit de kast om zo sterk mogelijk te staan als het tot een gang naar de rechter komt. Hierbij wordt zorgvuldig alles juridisch dichtgetimmerd op zo'n wijze dat het lijkt alsof er al twee grootmachten tegenover elkaar voor het gerecht staan. Je zou haast vergeten dat ik als kwetsbare burger nog altijd een kleine David tegenover een grote reus Goliath ben.

Zelf heb ik in de afgelopen jaren meerdere keren momenten proberen in te bouwen die ruimte gaven om met elkaar in den minne te schikken. Het compromismodel is binnen handbereik geweest. Ik zal daarop bij de rechter zeker de aandacht vestigen, wetende dat de rechtspraak pogingen om juridische procedures te voorkomen waardeert.

Dat de gemeente Epe en gemeente Apeldoorn hier zowel op ambtelijk als bestuurlijk niveau nooit open voor hebben gestaan, toont hen uitermate onbehoorlijk.

Zij verachten één van de vier kernwaarden van behoorlijkheid: 'Betrokken & oplossingsgericht'. Onderdelen van die kernwaarde zijn 'maatwerk', 'samenwerking', 'coulante opstelling', 'voortvarendheid' en 'de-escalatie'.


Hoever moet je gaan?

Inmiddels is het sociaal experiment Lab055/0578 de lakmoesproef voor behoorlijk overheidshandelen geworden alsmede een onderzoek naar hoe ver een gemeente bereid is te gaan om een kritische burger te neutraliseren en liefst nog onschadelijk te maken. Hierbij sneeuwt de oorspronkelijke collegeopdracht volledig onder.

Die collegeopdracht betreft hier de uitvoering van de Participatiewet. De contraproductieve gemeentelijke 'inspanningen' zijn zelfs zo destructief dat ook de collegeopdracht vastgelegd in artikel 7 van die wet totaal niet van de grond komt. Dat heeft al geleid tot een ander bezwaar, maar zal tot meer acties leiden. Er is namelijk in al die tijd dat ik wel een bijstandsuitkering heb ontvangen geen sprake geweest van aantoonbare begeleiding naar betaald werk. Helaas moet gelet op de mindset van de beide gemeenten de voorspelling zijn dat dit aspect uiteindelijk ook zal leiden tot een gerechtelijke procedure. Maar dan zitten we ergens in 2020 of 2021.

Al doende is niet alleen de kernwaarde van behoorlijkheid 'Betrokken & oplossingsgericht' volledig uit het zicht geraakt, het geldt ook voor de andere drie: 'Open & duidelijk', 'Respectvol' en 'Eerlijk & betrouwbaar'.


Ik ben toch niet gek?

Hoewel het misschien niet zo slim is om zwakheid te tonen (tegelijkertijd is het zo dat de grootste dingen vaak in zwakte worden bereikt!) wil ik hier toegeven dat er momenten zijn geweest dat ik mij afvroeg:

Ik ben toch niet gek?

Dat is heel menselijk en als burger ben je ook vooral mens!

Die vraag stelde ik mijzelf ook als in mijn omgeving mensen (meest pijnlijk mijn eigen familie) tegen mij zeiden:

Joh, hou er toch mee op, je trekt toch altijd aan het kortste eind!

Een paniekaanval trof mij hard, begin 2018 toen het rekenkamerrapport uitvoering Participatiewet Je trekt altijd aan het kortste eind en de artikelen in de media daarover verschenen. De gemeente Apeldoorn, waar ik vanwege de uitbesteding door mijn gemeente Epe mee te maken heb, kwam uit de bus als een heuse tiran.

Voor het vernietigende rapport werden maar liefst dertig mensen ongeveer geïnterviewd. Dat was mijn eerste schok, dertig!

Mijn tweede verbijstering was dat ik niet was gehoord, terwijl ik uitdrukkelijk online vindbaar was met mijn grieven. Het was meer dan logisch geweest dat ik ook zou zijn betrokken door de onderzoekers drs. Jan Dirk Gardenier (CAB, Groningen) en dr. Joop Roebroek (Voorzitter Rekenkamercommissie Apeldoorn).

Gelukkig legde God mij door Zijn Heilige Geest een inzicht op mijn hart (op alleen eigen kracht, was ik waarschijnlijk bezweken):

Dit rapport was juist bedoeld om het frame neer te zetten dat je altijd aan het kortste eind trekt en dat je dus maar beter kunt inbinden en je kritiek kunt staken.

Ik hield er rekening mee dat er weliswaar heus wel schrijnende gevallen bestaan (ik ben er zelf immers eentje), maar dat Gardenier en Roebroek ondanks hun goede reputatie misschien de boel wel hebben aangedikt.

Ik ben nog nooit iemand van de dertig gedupeerden tegengekomen terwijl de kans daarop vrij groot is als ze echt zouden bestaan!

Mijn paniek was voorbij en ik wist het zeker:

Gewoon volhardend doortrekken en als je dat doet, wordt dat kortste eind uiteindelijk langer!


De zuivere opzet van de bezwaarprocedure

De bezwaarprocedure is in de zuivere opzet een eervol en mooi fenomeen. Het kan altijd voorkomen dat een burger en bestuursorgaan het ergens niet over eens zijn. Het aantekenen van bezwaar en de behandeling daarvan door het bestuursorgaan kunnen met de juiste attitude van beide partijen tot goede oplossingen leiden. Zelfs als een van de partijen moet inbinden. Dan is er (uiteindelijk) begrip doordat in elk geval zorgvuldig met het vraagstuk is omgegaan.

Het professioneel behandelen van bezwaarschriften is echter bij een deel van de 355 gemeenten niet geïmplementeerd.

Dit is duidelijk het treurige geval bij de gemeenten Epe en gemeente Apeldoorn.

Een zeer grote gemiste kans waar zowel gemeente als burger (ik) slechter van worden. Ook de overbelaste rechtspraak is er niet mee gediend. Jammer! Heel jammer!


Bezwarencommissie dank u wel!

De onafhankelijke bezwarencommissie kamer II Sociale Zekerheid die in deze de gemeente Epe adviseert, draagt niet bij aan het professioneel behandelen van bezwaren. Ik heb nu twee keer met dezelfde commissie te maken gehad en heb deze tot nu toe als onbetrouwbaar ervaren. Niet als onafhankelijk, maar door de adviezen die volledig lijken te zijn toegeschreven op het belang van de gemeente de spreekwoordelijke tweede hand op dezelfde buik.

Ik kom daar nu echter van terug!

Ik verbaas mij ontzettend over hoe de enorme inspanning die ik voor de bezwarencommissie heb gedaan zoals meest recent maar liefst 27 pagina's Aanvulling op hoorzitting. Daar is naar mijn eerste indruk helemaal niets mee gedaan (ik moet dat nog verder bestuderen voor het beroep bij de rechtbank).

Ik kan uit de nul komma nu tegemoetkoming aan mij slechts concluderen dat de bezwarencommissie mij juist aan het helpen is. Ik denk dat de commissieleden zien hoe chronisch vals de gemeente Epe en gemeente Apeldoorn bezig zijn.

Ik zou er niet van opkijken dat men vanuit de onafhankelijke positie de beide gemeenten niet gunt dat zij met het eventueel gegrond verklaren van mijn bezwaar het alsnog op een akkoordje kunnen gaan gooien met mij.

Behalve dat er al teveel is beschadigd om het nog op gemeentelijk niveau te kunnen lijmen, zou ik in de valkuil kunnen stappen om met een troostprijs genoegen te nemen.

De bezwarencommissie moet haast wel de hoop hebben dat ik met het totaal afgewezen bezwaar nu 'full swing' naar de rechter stap.

Die hoop zal zeker werkelijkheid worden want ik ben er zo 100% van overtuigd dat ik gelijk heb. Een rechtvaardige rechter zal met name de disproportionaliteit (het tegen alle verhoudingen en redelijkheid in handelen en beslissen) van de gemeente Epe en gemeente Apeldoorn veroordelen. Als de bezwarencommissie inderdaad in werkelijkheid juist mij heeft proberen te beschermen, dan zeg ik:

Bezwarencommissie, dank u wel!


Afwijzing bezwaar

Afwijzing bezwaar

Afwijzing bezwaar

Afwijzing bezwaar

Afwijzing bezwaar