Het nieuwe nuttig zijn

Vrijwilligerswerk op basis van 'niet omdat het moet, maar omdat het kan' is broodroof en misdadig hoe goed bedoeld ook. Vrijwilligers pakken honderdduizenden banen af van mensen zonder werk. Verbied vrijwilligerswerk nu!

Dit is een stelling die veel mensen onwelgevallig zal zijn en misschien zelfs zullen kwetsen. Dat zijn dan vooral degenen die hun ziel en zaligheid hebben opgehangen aan vrijwilligerswerk. Niet alleen zij die het werk uitvoeren, maar ook de lieden die er misbruik van maken. De drijvende kracht die deze grote misstand in het leven heeft geroepen en achter de schermen verder stimuleert en regisseert, houdt zich uiteraard koest of van de domme.


Draagvlak

Om een grote sociale misstand onbelemmerd (zonder verzet) in gang te kunnen zetten en vervolgens duurzaam in stand te houden, moet er eerst een stevig draagvlak zijn. Dat geldt ook voor vrijwilligerswerk. Massale steun voor iets wat eigenlijk zou moeten worden verworpen, is er alleen als aan drie voorwaarden wordt voldaan:

  • Positief imago
  • Behoefte
  • Onvermijdelijkheid

Vrijwilligerswerk is zó nobel

Kosten nog moeite zijn gespaard om vrijwilligerswerk een positief imago te bezorgen. Het is zo'n nobel fenomeen dat zo goed als niemand er twijfels over durft te uiten. Als die al opkomen, zover komt het niet eens.

Hoe kun je er nou tegen zijn dat enthousiaste, liefdevolle, behulpzame, humane, niet zelfzuchtige, verantwoordelijke, betrokken, barmhartige en ruimhartige mensen hun handen uit mouwen steken voor de medemens en de samenleving zonder alles maar in geld om te willen zetten?

Mooi! Doordat de massa al zo denkt, verkoopt de misstand zich eigenlijk al vanzelf als een grote deugd. Maar voor de zekerheid is er een marketingmachine die het vrijwilligerswerk Himmelhoch jauchzend presenteert. Via gedrukte media, het internet en sociale media komt het prachtige verhaal tot ons.

Om het plaatje compleet te maken, worden de goede mensen beloond met applaus, schouderklopjes van notabelen (wethouders en dergelijke), veren in de kont, bossen bloemen, taarten, flessen wijn, cadeaubonnen, eervolle vermeldingen en niet te vergeten de kanskaarten voor een droombaan ooit die dan alsnog leuk geld oplevert.


Zingeving en waardering.

Voor het verkrijgen van draagvlak en om iets te kunnen verkopen, is er behoefte nodig. Als die er niet is, dan creëer je die. Als het een latente behoefte is die niet manifest is, breng je die omhoog. De verkopers van het fenomeen vrijwilligerswerk, springen erop in dat we zoeken naar zingeving en waardering.

Het verrichten van vrijwilligerswerk maakt dat jij relevant bent, dat het nut heeft dat jij bestaat. Bovendien biedt het jou de mogelijkheid tot wederkerigheid. Vooral als jij neemt in de samenleving, moet je ook teruggeven.

Iets terugdoen en social return worden zeer gewaardeerd. Klaas Dijkhoff van de VVD verwacht het uitdrukkelijk van je. Voldoe je daaraan, dan behoor je tot zijn 'goede volk'.


Zonder gaat niet meer

Een misstand duurzaam laten bestaan, is gebaat bij onvermijdelijkheid. We moeten er niet meer omheen kunnen. Ooit was vrijwilligerswerk het klusje dat je deed voor je voetbalclub, bijvoorbeeld beurtelings een bardienst draaien. Tegenwoordig worden er grote delen van primaire processen mee bemenst. Dat werd vroeger met betaalde banen gedaan.

Was er geen geld voor personeel, dan was de activiteit kennelijk niet rendabel of verantwoord en werd deze beëindigd. Toen gold nog:

Geen centjes, niet kopen!

Tegenwoordig lenen we geld om het vaak niet terug te betalen en zo ook lenen we de tijd van mensen om dat vervolgens niet naar behoren te compenseren.

Bedrijven en organisaties kunnen bijna niet anders meer dan zich te vergrijpen aan onbetaalde arbeidsinzet. Doe je het niet, dan doet de concurrentie het wel of worden doelstellingen niet behaald.

We kunnen er misschien zelfs nog enig begrip voor hebben, maar wat de overheid met vrijwilligerswerk doet, is verwerpelijk en pervers.  Die dwingt mensen op een verkapte manier om onbetaalde arbeid te verrichten. Zonder het uit te spreken, dreigen gemeenten mensen in de bijstand met het verliezen van hun uitkering als ze er niet aan meewerken. Het rookgordijn daarbij is het zeer bedenkelijke argument dat het verrichten van vrijwilligerswerk je kans op een betaalde baan enorm vergroot. Dat heeft iets weg van een casino. Waar werkzoekenden natuurlijk echt wat aan hebben, is garantie op een baan.

Waarom zullen we nog voor arbeiders gaan betalen als er bijna onbeperkt vrijwilligers beschikbaar zijn? Die betaalde baan kun je wel vergeten. Voor jou honderdduizenden anderen!


Het werkt!

Tot slot een voorbeeld dat laat zien dat de misleiding werkt en er daadwerkelijk sprake is van broodroof en misdadigheid. In reactie op de stelling waarmee deze blog begint, kwam op Twitter deze reactie binnen van een burger:

Na 10 jaar solliciteren en alleen maar afwijzingen ben ik blij met mijn vrijwilligerswerk en word ik vaak zelfs gevraagd door beroepskrachten om het te gaan doen omdat zij het niet mogen van de regels.

Aan de drie voorwaarden voor draagvlak voor iets wat eigenlijk verwerpelijk is, wordt voldaan:

Wat we hier zien is dat de betrokkene bijdraagt aan het positieve imago van vrijwilligerswerk. Het is ook duidelijk dat de vrijwilliger in zijn behoefte wordt voorzien want hij is 'blij' en ontvangt kennelijk speciale waardering van de beroepskrachten (want ze vragen hem 'zelfs'). En de onvermijdelijkheid is er ook, want zonder deze meneer worden bepaalde dingen niet gedaan.

Er is inderdaad sprake van broodroof, want deze arbeidskracht is op de betaalde arbeidsmarkt ongewenst gebleken, tien jaar lang, maar als gratis medewerker is hij ineens waardevol voor de maatschappij.

En misdadig? Van zo iemand misbruik maken, is dat sowieso, maar we lezen ook dat beroepskrachten hem dingen laat doen die niet mogen van de regels.

Opgenomen in:
Modermismen anno nu

Datum:
29 augustus 2018

Auteur:
Ray Heijder