Draagvlak sociale voorzieningen verdwijnt


Draagvlak sociale voorzieningen verdwijnt

18 maart 2019 | Ondanks de puinhopen die zich opstapelen in ons sociaal domein hebben we nog steeds een verzorgingsstaat die tot de besten in de wereld behoort. Een luxe waar niet voor niets nieuwkomers hoopvol op afkomen en vervolgens al dan niet dankbaar gebruik van maken. Maar hoe lang nog? Wanneer bereiken we het kritische punt van de afbraak waarna het draagvlak voor de sociale voorzieningen een hellend vlak wordt naar de afgrond?


Onderkant van de arbeidsmarkt

Zoals met alles hobbelen we jaren achter de ontwikkelingen in de Verenigde Staten aan. Zo ook met onze verzorgingsstaat en sociale vangnetten. Maar wat daar gebeurt, komt hoe dan ook onze kant op en voor de onderklasse is dat nu aan de gang!

De onderkant van de arbeidsmarkt in de BV Nederland is reeds in de gevarenzone aangekomen. Het aantal berichten over de zogenaamde werkende armen neemt toe evenals dat van de hardwerkende Nederlanders die ondanks dat zij werk hebben toch arm zijn. Dat is niet alleen een mediadingetje: afgelopen 7 maart organiseerde de Tweede Kamercommissie voor SZW een rondetafelgesprek over werkende mensen in de armoede.

Hoewel betaalde arbeid vaak als het beste 'medicijn' tegen armoede wordt gezien, blijkt keer op keer dat een aanzienlijk deel van de armen werk heeft!


We zijn al vier minuten te laat

We kijken naar de 'melt down' in Venezuela, een land dat ooit welvaart kende maar nu op sterven na dood ligt. En we horen de wanhoopskreet 'Let's make America great again'. Maar bij ons is het ook al twee over (niet vóór) twaalf. We zijn al vier minuten te laat!

We laten ons afleiden door de mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Daar denken we stevig op te moeten inzetten met telkens weer nieuwe lumineuze ideeën en programma's, maar die groep is niet meer te redden. We gebruiken de bijstandsgerechtigden en landgenoten met een fysieke of geestelijke arbeidsbeperking slechts als excuus om de onderklasse met regulier werk weg te laten zakken in het moeras van armoede en schuldenproblematiek. Dat doen we door dat werk steeds slechter te belonen en veel arbeidsmigranten toe te laten, zelfs actief te importeren. De lijn tussen werken en in de bijstand zitten wordt steeds dunner.

Het sociaal aftakelende Amerika kijkt over de oceaan met ons mee terwijl het zelf nog denkt het tij te kunnen keren door de stroom nieuwkomers af te remmen met het plaatsen van een groot hek.

De Amerikaanse journalist Barbara Ehrenreich (77) kreeg vorig jaar november de Nederlandse Erasmusprijs voor haar verhalen over de werkende onderklasse in Amerika. Zij waarschuwde ons:

Wees zuinig op je verzorgingsstaat, anders worden jullie net als de VS

Ze wist toen waarschijnlijk niet dat we al ver heen zijn.


Het is altijd je eigen schuld

De oplossing die in de VS werd gevonden, is dat het altijd je eigen schuld is als je buiten de boot valt. Die vondst om het draagvlak onder de sociale voorzieningen weg te slaan, vindt ook in ons land voedingsbodem. Het is de achterliggende gedachte van Leve de doeners!

Positief denken, mindfulness, de obsessie met gezondheid en veerkracht zijn de kernwaarden van onze tijd van Doen.

En..  je moet het zelf doen, je hebt andere mensen niet nodig en als het niet lukt, heb je waarschijnlijk een tekortschietend verantwoordelijkheidsbesef en is het je eigen schuld.

De verheerlijking van de eigen verantwoordelijkheid en positieve attitude bedreigt het draagvlak voor sociale voorzieningen. De onderklasse wordt steeds meer met de nek aangekeken door de middenklasse. Die laatste groep wordt bijgebracht dat zij de kurk vormen waarop de BV Nederland drijft.

De hardwerkende gewone Nederlanders moeten opdraaien voor zowel de labbekakkers in het sociaal vangnet als voor de onderkant van de arbeidsmarkt. Net zo lang tot ze zelf aan de beurt zijn, want dat is het bottom-up proces.

Niet te vergeten de aanbidding van de vrijwilligers als een bijzondere, zeer prijzenswaardige categorie doeners. Zij worden (in de waan heel goed bezig te zijn) misbruikt om in dit afbraaksysteem de machine niet te laten haperen waardoor de massa in opstand zou kunnen komen als er teveel bloed zou gaan sijpelen in het sociaal domein.

In deze beweging kwijnt de onderklasse definitief en reddeloos weg en wordt steeds ongezonder, zowel lichamelijk als geestelijk.

De middenklasse staat bloot aan enorme stress en toenemende werkdruk met depressiviteit, burn-out enzovoort tot gevolg. Maar daarvoor liggen de 'oplossingen' al klaar in de vorm van pillen en allerlei op oosterse religie en 'universele levenskracht' gebaseerde kwakzalverij en vitaliteits- & leefstijlprogramma's.

Waarom dit alles? Om zodoende op alle genoemde niveaus via zogenaamde begeleidende dienstverlening en coaching nog meer geld weg te trekken voor de 'upper class' en de 'upper upper class' (de allerrijksten die steeds rijker worden). Gemeenten hebben hier gedelegeerde regie met wethouders als marionetten van de macht en gemeenteraadsleden die zich relevantie lieten aanpraten, maar tijdens hun dronkenschap door deze bedwelmende eer hun budgetrecht aan de netwerkprojecten weggaven.