Duivelspact tegen kinderarmoede

Duivelspact tegen kinderarmoede

11 april 2019

Als je een bijstandsuitkering nodig hebt en daarvoor aanklopt bij de gemeente, is één van de eerste dingen die je op het hart worden gedrukt dat je snel betaald werk moet vinden om weer zelf in je levensonderhoud te kunnen voorzien. Natuurlijk beloof je plechtig je uiterste best hiervoor te zullen doen en zegt toe dat dit in 2030, pakweg meer dan tien jaar later zal zijn gelukt.

Meneer, dat laatste accepteren we niet! Dat is een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. Doelen moeten snel worden bereikt, kom op zeg! Dat getreuzel bij belangrijke zaken, daar houden we bij de gemeente niet van!


Maar ondertussen...

Dezelfde gemeente die jou maant tot snelheid heeft een nogal dubbele moraal. Grote kans dat zij meedoet (of binnenkort mee gaat doen) met een aantal andere gemeenten en organisaties in de zogenaamde Alliantie Kinderarmoede. Dat is samenwerken om armoede onder kinderen niet alleen aan te pakken, maar ook te bestrijden en zelfs helemaal uit te bannen.

Wow, dat is toch fantastisch?

Ja, op het eerste gezicht wel, tot we goed kijken wat voor poep er wordt uitgekraamd.

Wat direct in het oog springt, is de deadline: 2030! Dat is 11 jaar verder en dat bij een zeer urgente situatie van armoede.

Klopt, het probleem is ook niet in een dag ontstaan, maar kom op mensen, meer dan een decennium?

Op basis waarvan kiest men die periode? Waarom geen 2 of 5 jaar? Wat staat er in al die jaren in de weg om de kinderarmoede sneller aan te pakken?

Of is dit het zoveelste over het graf heen regeren om tijdens de looptijd een keer te roepen:

Pff.. het valt toch allemaal tegen, het gaat toch langer duren!

We hebben dat al meegemaakt met het zogenaamde Thuiszitterspact van juni 2016:

Wij verbinden ons aan de ambitie dat in 2020 geen enkel kind langer dan drie maanden thuiszit zonder passend aanbod van onderwijs en/of zorg.

Pas geleden, in februari 2019 (dus met de deadline van 2020 in zicht) spreekt men van een impasse en wordt er maar weer eens een lijvig adviesrapport uitgekakt door nepaanjager Marc Dullaert (ooit Kinderombudsman) met kreten zoals 'doorzettingsmacht' en 'regie in de regio'.


Het gaat niet lukken!

Rob ChristenhuszIedereen weet nu al dat het niet gaat lukken, niet in het geval van de Thuiszitters en zeker niet bij de bestrijding en uitbanning van kinderarmoede. Het probleem zal alleen maar groter worden.

Dat de ondertekenaars dit ook weten en tegen beter weten in handelen en ons voor de gek houden, maakt het extra verwerpelijk dat er wethouders zijn die trots het tekenen voor de Alliantie Kinderarmoede bekendmaken op Twitter en in andere media.

Zoals wethouder Rob Christenhusz van de gemeente Oldenzaal. Die is zelfs #supertrots.

Hoezo? Op basis waarvan? Dat 14 gemeenten een voorgekauwd standaarddocumentje afdrukken en er een krabbel onder zetten?

Het is maar helemaal de vraag of Rob's goede bedoelingen wel zo oprecht zijn of toch vooral duiden op podiummateriaal. Om te scoren.

Als we zijn portefeuille bekijken, zien we onderdelen waarbij hij waarschijnlijk ook verantwoordelijkheid draagt voor het juist VEROORZAKEN van armoede en daarmee ook kinderarmoede.

We hebben dit niet onderzocht voor het specifieke geval Oldenzaal, maar deze 'educated guess' durven we wel te doen.


Walging

Onze walging gaat over de tekst die 'pledge' wordt genoemd en door gemeenten wordt ondertekend.

We moeten vooral braken door het woord 'stevige' in combinatie met het jaartal 2030 in de volgende passage:

Wij willen armoede onder kinderen uitbannen en stellen daarbij stevige doelstellingen: in 2030 zijn kinderen niet
meer de dupe van armoede en zijn er geen nieuwe gezinnen meer die in armoede vervallen.

Wat een ambitie!

Wat een ambitie!