En we hebben een winnaar!

Eureka

Observaties > En we hebben een winnaar!

10 april 2019 | Je loopt met honderd euro een casino binnen, speelt een tijdje aan de roulettetafel en een beetje sip strompel je daarna naar de uitgang. Blut! Vlak voor je het pand verlaat, houdt een vriendelijke gastvrouw je nog even staande. Speciale actie: je mag een keer aan het rad van fortuin draaien. En warempel, je wint € 10,00. Helemaal blij loop je daarna op straat en roept "ik heb een tientje gewonnen, ik heb een tientje gewonnen!"

Bullshit natuurlijk. Je bent niet vergeten dat je net een 'barkie' hebt verloren die met een 'donnie' niet goedgemaakt wordt. Dit verhaal kun je niet aan jezelf en ook niet aan anderen verkopen. Maar gek genoeg zien we dat dit soort flauwekul wel als zoete koek wordt geslikt in het sociaal domein.


Fight for your right!

We hebben als samenleving zorgvuldig vastgelegd wanneer we ergens recht op hebben. Lees goed: op HEBBEN, dus niet slechts kans op maken. Als we in een bepaalde situatie verkeren en/of aan specifieke aantoonbare voorwaarden voldoen, dan hebben we een vanzelfsprekend recht op iets.

In veel gevallen moeten we voor ons recht naar de gemeente. Sinds 2015 is dat meer het geval dan daarvoor. En voor het ene moeten we iets meer ons best doen dan voor het andere. Soms is een telefoontje of een mailtje genoeg, maar vaker is het zo dat we ons door wat formulierenwerk moeten worstelen of een gesprek (gesprekken) moeten voeren met gemeenteambtenaren.

Wat moeite doen, dat is echt niet teveel gevraagd. Niet alles hoeft je in het leven te komen aanwaaien.

Maar... steeds vaker komt het erop neer dat burgers keihard moeten vechten voor het behalen van hun recht, zelfs als het om vanzelfsprekend recht gaat.


Dappere strijders online

Op het internet met (best heel knap) zelf gefabriekte websites ondersteund door Facebook en/of Twitter is er een aantal in het oog springende strijders actief. Zij liggen doorgaans al enkele jaren in de clinch met hun gemeente. Kenmerkend is dat ze niet van opgeven weten en ons vertellen dat ze doorgaan tot ze er dood bij neervallen. Aan de andere kant zitten een onvermurwbare gemeenten die het geen moer lijkt te kunnen schelen dat ze door het slijk wordt gehaald.

Meestal gaat het om kwesties waarvan we bijna allemaal zoiets hebben van "die gemeente zit echt heel erg fout!"
De misstanden liggen er dik bovenop en de eenzame, vechtende burger heeft onmiskenbaar het gelijk aan zijn of haar zijde. We spreken in Facebookposts en Tweets onze verbijstering uit en begrijpen werkelijk niet hoe bestuurders en gemeenteambtenaren er mee weg kunnen komen.

Het biedt ons in elk geval de mogelijkheid om ten overstaan van iedereen ons medeleven te betonen. Vroeger deden we dat in de kerk bij de collectie, nu hebben we dit nodig om ons schuldgevoel over onze welvaart te kanaliseren en goed te boek te staan in onze kring van volgers en naasten.

Kerel, geef ze ervan langs bij die gemeente! Hou vol!

of

Onbestaanbaar zoiets, maar sterkte meis, we leven met je mee!

En dan komt het meer dan eens voor door dat we in het openbaar zeggen de buidel te willen trekken of andere praktische hulp aanbieden.
Maar dat hoeft dan vervolgens niet van de dappere strijder. Nee, vooral geen concrete hulp! Strijd! Voorwaarts, aanvalluhhh!


En ineens is er een winnaar!

Vaak als we er niet meer in geloven en/of een strijder bezweken lijkt of het waarschijnlijk heeft opgegeven, is er dan ineens toch een gejuich. We hebben een winnaar! Zo iemand blijkt dan al een tijdje op het vizier te staan van een quasi kritisch TV-programma, zoals heel recent de Zorgwaakhond van Omroep Max. Daarin ontpopt zich op een wat oudere leeftijd (laatbloeier) volksheld Jan Slagter.

Té nep om door te kunnen hebben. Zo was er deze week een case onder de aandacht van deze 'Zorgbello' die wij ook een tijdje hebben gevolgd totdat de betreffende gedupeerde inmiddels bezweken leek te zijn. Wat blijkt? Jan Slagter heeft als een ware natuurfilmproducent geduldig een zeer door de Limburgse gemeente Leudal benadeelde inwoner met een Wmo-hulpvraag gevolgd.

Je kent dat gevoel misschien wel: een kwetsbaar dier wordt door natuurkrachten of vijanden belaagd. Je denkt: er is een cameraman die het beest in nood filmt en die zou het toch ook even kunnen verlossen? Maar nee, dat levert geen goed beeldmateriaal op.

Zo ook met die mevrouw in Leudal. Terwijl Jan Slagter in een ander programma als een enorme weldoener wegkwijnende oude vrouwtjes op de Balkan direct met van alles en nog wat helpt, moet de zogenaamde "Doofpotwmo" lekker lang door stoven voor het team van Max. Tot op 9 april 2019 wanneer het publiek eindelijk 'ah' en 'oh' mag gaan roepen.

Ons idee is dat Slagter & Co al veel langer geleden de boel had kunnen voorschieten om vervolgens met man en macht de gemeente Leudal aan te pakken om het geld terug te krijgen.

Nee nu is de onfortuinlijke Limburgse mevrouw verguld met een beetje aandacht in de media en misschien, heel misschien toch een stapje (sorry niet letterlijk, want rolstoel) dichterbij haar vanzelfsprekend recht dat verre van toegankelijk bleek te zijn.

Overigens doen we niets af aan haar knappe, volhardende strijd.


Schijnoverwinningen houden ons koest

We zijn al zo diep gezonken dat we eventueel tevreden zijn met een beetje aandacht en misschien een fractie van het recht dat ons sowieso al toebehoorde. Blij met een deeltje van wat we toch al hadden, maar verloren. Happy met dat tientje, na eerst een honderdje te zijn kwijtgeraakt.

En ook de mensen die met je meeleefden, zijn helemaal verrukt, waardoor je met complimenten, gelukswensen en bemoedigingen wordt overstroomd. Iedereen roept: Hieperdepiep! Daarna word je virtueel gekust en gekroond.

Maar dit is geen winnen! Winst is het meerdere bovenop wat je al had, daar waar je mee bent begonnen en/of het hogere doel dat je voor ogen had. Liefst meer dan alleen voor jezelf, maar ook voor het collectief.

Tsja, bij het ontwaken, bedenk je beschroomd, niemand vertellen wat ik heb gedroomd!