Gemeenten nemen via hun inwoners wraak op het Rijk

Gemeenten nemen via hun inwoners wraak op het Rijk

2 juli 2019 | De gemeenten voelen zich door de Rijksoverheid genaaid via de decentralisaties. In 2015 kregen ze er van het Rijk taken en verantwoordelijkheden bij, maar ze werden tegelijkertijd door dezelfde overheid door bezuinigingen flink gekort. Zij accepteerden dat toen heel dom, doordat de beloften van de decentralisaties en hun verstevigde maatschappelijke belang (relevantie) ze dronken en blind van geluk en opwinding maakten.

Nu vier jaar later zijn ze volledig ontnuchterd en trekken ze alsnog aan de bel bij het Rijk voor heel veel meer geld voor het sociaal domein (in het bijzonder voor jeugdzorg en Wmo). Ze krijgen echter maar (relatief beschouwd) een beetje. Daarom zijn ze nu woedend en is het tijd om wraak te nemen op de Rijksoverheid.

Maar het gaat om meer dan dat: Chantage!  Om zo alsnog veel meer budget te krijgen.


Burgers als chantagemiddel

De gemeenten hebben het aan het Rijk eerst netjes gevraagd en met argumenten uitgelegd waarom zij echt veel meer geld nodig hebben. Dat heeft te weinig opgeleverd en daarom moeten nu hun inwoners het ontgelden.

De ene na de andere gemeente komt de laatste tijd met berichten over ingrijpende ('draconische', 'het kan niet anders') lokale maatregelen die 'iedereen zal voelen'.

Straks na de zomervakantie breekt de hel helemaal los, 'beloven' ze, want dan wordt er nog meer bekend over hoe de broekriem wordt aangetrokken.

Die collectieve pijn wordt door gemeenten wel heel verdacht veel en vaak benadrukt trouwens!

Inmiddels wordt het vlak voor het zomerreces al wat concreter en zien we de dreigementen tastbaar worden in verhoging van hondenbelasting en OZB. Ook spreekt men over verlaging van het PGB en de minimaregelingen. Verder willen gemeenten bezuinigen op allerlei maatschappelijke voorzieningen en onderhoud in de openbare ruimte. En investeringen in een betere leefomgeving worden in de ijskast gezet.

Dit alles is bedoeld om de burgers te treiteren zodat zij massaal in verzet gaan komen.

Nee, niet tegen hun gemeente, want die kan er immers niets aan doen. Raadsleden zijn compleet overdonderd door de misère en wethouders tasten in het duister over de werkelijke oorzaken. Het schijnt dat toch vooral de jeugdzorg alles heeft verkloot in bijna elke gemeente.

Het volksverzet moet zijn tegen de grote boosdoener, de Rijksoverheid!

Op deze manier spannen gemeenten slim hun inwoners voor hun karretje.

De Rijksoverheid heeft ons als gemeenten destijds via de burgers genaaid en zo naaien we dito terug!


Nep-maatregelen

Het is gemeenten er echt niet om te doen om via hun inwoners de miljoenen aan te vullen. Daar zijn de tekorten veel te groot voor en niet door de lokale bevolking op te lossen. Dan zou alles nog vele malen duurder moeten worden. Nee, de maatregelen waarmee de gemeenten komen, zijn heel vervelend voor de burgers, maar slechts een druppel op de gloeiende plaat.

Zo is er een gemeente in het westen die de hondenbelasting verhoogt. Dat levert zo'n € 120.000,- op. Dat is natuurlijk op de gemeentebegroting (en ten opzichte van de financiële ellende) een lachertje, een fooi.

Maar het levert wel flink wat irritatie bij een deel van de inwoners op. En daar gaat het werkelijk om.

Een ander deel van de burgers wordt getergd door de verhoging van de OZB die ook maar een beetje zoden aan de dijk zet, maar wel zo frustrerend op de burgers inwerkt.

En met nog meer nep-maatregelen voelt inderdaad iedereen de pijn en komt men uiteindelijk in verzet.


Hoe dit afloopt?

Hoe het precies afloopt, is ongewis, maar ook niet zo relevant. Het maakt niet uit of het Rijk uiteindelijk zwicht voor de chantage van gemeenten.

Gebeurt dat wel, dan wordt alsnog de buidel veel verder opengetrokken. Maar dat is dan nog steeds ons eigen geld dat eruit vloeit!

Of we nu in de financiële wurggreep van onze gemeente of in die van de Rijksoverheid zitten... het is of door de hond of door de kat gebeten worden.