Het is tijd voor populaire ellende

Ellende

Observaties > Het is tijd voor populaire ellende

1 mei 2019 | Geloof het of niet, maar de decentralisaties in het sociaal domein die in 2015 werden gestart, hadden als werkelijk doel om onze publieke budgetten leeg te roven. Dat staat natuurlijk niet in plannen, campagneteksten en evaluatierapporten. Dat horen niet klinken vanaf de innovatieve podia. De transitie zou niet gepaard zijn gegaan met een zware bezuinigingsopdracht als het echt de bedoeling is geweest om er als volk op vooruit te gaan door het verleggen van taken en verantwoordelijkheden van het Rijk naar de gemeenten.

Nu het ons toch een beetje begint op te vallen dat het sociaal domein op instorten staat en er inderdaad miljoenen (zo niet miljarden) verdwenen zijn, is het tijd voor populaire ellende. De commerciële profiteurs en de 'roverheid' willen wel gewoon door kunnen gaan met het geldpiramidespel zonder massaal verzet en volledige bewustwording van de burgers te riskeren.

"Het leven is als een pijp kaneel, eenieder zuigt eraan en krijgt zijn deel"
Maar voor degenen die het echt nodig hebben, wordt het deel steeds kleiner doordat de commerciële markt veel meer zuigkracht heeft.


Nieuw draagvlak

Om van de belastingbetalers geld te blijven vragen voor de publieke zaak, is er nieuw draagvlak nodig. We zijn een volk dat zeer bereidwillig is om financiële offers te brengen voor anderen. Daarmee mogen we onszelf best complimenteren. We hebben echter ook een groot rechtvaardigheidsgevoel en hebben daardoor een hekel aan gegraai.

Tot voor kort hebben de boeven met hulp van de overheid en de dekmantel 'decentralisaties' de geldroof redelijk uit het zicht kunnen houden. Dat is echter niet vol te houden en daarnaast voltrekken inmiddels de rampen in het sociaal domein zich voor onze ogen. Bovendien horen en lezen we steeds vaker over de zogenaamde 'marktwerking' die van slechte invloed zou zijn.

Triest genoeg maakt juist het sociale bloedbad de nieuwe fase van verdere uitbuiting van het volk mogelijk. De sociale slachtoffers zijn namelijk uitermate geschikt om in te zetten voor een nieuw dringend beroep op de Nederlanders om aanvullend te schuiven met vele euro's. En ja, we willen best meer bijdragen als het om populaire ellende gaat. Die betreft mensen die niets konden doen aan hun situatie en de dupe werden van anderen of niet gekozen omstandigheden.


Herken het zelf

Je hebt dit artikel niet nodig om zelf te ontdekken dat de geldroof een nieuwe fase is ingegaan. Als je scherp genoeg bent, kun je het zelf afleiden van de actuele ontwikkelingen en wat de media erover publiceren. Stel daarbij de vraag:

Waar gaat de meeste aandacht naar uit en maken we ons vooral zorgen om?

Probeer vervolgens los te komen van de aanname dat al die aandacht en zorgen alleen gericht zijn op ellende bestrijden. Die aanname is onjuist en er zal niets worden opgelost. Het is de bedoeling dat het beperkt blijft tot het bedenken, voorbereiden en presenteren van oplossingen. Maar ze zullen nooit echt worden doorgevoerd. Hoogstens wordt een noodverband aangelegd (pleisters plakken).

Tegelijkertijd wordt aandacht besteed aan wat en vooral wie de verbeteringen in de weg staan, de spelbrekers. Daarvoor worden telkens wat graaiers en profiteurs geselecteerd en aan de schandpaal gezet. Maar die behoren niet tot de werkelijke roversbende.

Denk aan particuliere fraudeurs en aan malafide, sjoemelende zorgorganisaties. Let wel, het maakt hierbij niet uit of deze echt in de fout gingen of vals worden beschuldigd.


De populaire ellende

De ellende waar het grootste deel van onze aandacht en zorg naar uitgaat (en wat de overheid betreft ook zo moet zijn en samen met de media wordt gestimuleerd) betreft zoals gezegd mensen die buiten hun schuld hulp vragen op kosten van de samenleving. Daarom willen we het wel blijven sponsoren met onze belastingcenten. Ook zijn we daarvoor bereid om gekort te worden op voorzieningen waar we zelf gebruik van maken, zoals in de openbare ruimte.

Laten we de toppers van vandaag er eens bekijken:

Jeugdzorg
Heel actueel bij het verschijnen van dit artikel is de malaise in de jeugdzorg. Die valt om verschillende redenen voor veel gemeenten veel duurder uit dan begroot. Overal doemen miljoenentekorten op en breekt paniek uit bij wethouders en raadsleden. Hoe moeten de gaten worden gedicht? Liever niet korten op de hulp aan de kids, want die kunnen er immers niets aan doen dat ze het probleem zijn. De inwoners wordt gevraagd om extra geld. Van het Rijk kunnen geen wonderen worden verwacht. Dat laat volgens meerdere wethouders de gemeenten in hun hemd staan.

Het is in de (sociale) media jeugdzorg voor en jeugdzorg na en het is hét hoofdpijndossier van dit moment. 'Zelfs' minister Hugo de Jonge staat op scherp. Hoogste prioriteit is zorgcontinuïteit, dat is wat voortdurend klinkt. Ook de zorginstellingen scanderen het, zogenaamd in het belang van de jongeren en hun ouders.

Kinderarmoede
Ook heel actueel is de strijd tegen de kinderarmoede, een walgelijke verbijzondering van wat het werkelijk is: armoede. Helaas ziet de massa de aanpak van kinderarmoede als een groot goed en krijgen initiatiefnemers staande ovaties. Wie kan er nou tegen zijn dat kinderen worden geholpen en dat daar meer geld voor nodig is? Zij kunnen er immers zelf totaal niets aan doen dat de ellende hen treft.

Geen kind in Nederland mag in armoede verkeren, vinden we allemaal. Maar onze ambitie daarbij is beschamend: het moet in 2030 geregeld zijn. Over maar liefst 11 jaar dus. Tot die tijd is deze ellende een uitgelezen melkkoe voor professionals om het volk geld afhandig te maken dat slechts ten dele bij de arme kids terecht zal komen. Dat zal ze niet structureel helpen.

Het is sowieso een absurde gedachte dat kinderarmoede afzonderlijk zou kunnen worden bestreden. Zie je het al voor je: gezinnen waarvan de kids uit de problemen komen, maar de ouders nog steeds in de armoede zijn? Hoe dan? Aan de volwassenenarmoede zal nauwelijks iets worden gedaan, want ouders worden geacht zelf schuldig te zijn en daar willen we als samenleving eigenlijk niet meer voor opdraaien. Waarom moeten wij bloeden voor het tekortschietend verantwoordelijkheidsbesef van anderen?

Ouderenzorg
De meeste ouderen die nu op hulp zijn aangewezen, zijn niet schuldig aan hun situatie. Sterker nog, ze hebben zich een leven lang ingespannen voor de maatschappij. Of zoals we het zo mooi zeggen: ze hebben Nederland opgebouwd.

Daarom vinden we het nu zo onrechtvaardig dat zij zo worden gedupeerd en dat moet stoppen. Daarvoor hebben we een al wat oudere messias in de persoon van Jan Slagter van Omroep Max. Wat die seniore held al bereikt heeft, vinden we al fantastisch en hij gaat maar door als een heus kuitenbijtertje. De Zorgwaakhond is hem dan ook op het lijf geschreven.

Maar we moeten dan wel als belastingbetaler ook mee gaan dokken voor de oudjes. Voor betere zorg in opnieuw opgerichte verzorgingstehuizen en vooral ook thuis waarbij nu eindelijk eens die Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) behoorlijk moet worden toegepast.

Jan struint het sociaal domein af op zoek naar misstanden, stelt ze aan de kaak op TV en voelt daarbij de verantwoordelijken stevig aan de tand. Ge-wel-dig!

Ondertussen worden ook allerlei innovatieve professionals (klinkt duur en is het ook) ingevlogen om geld op te maken aan allerlei oplossingen die dankzij de ingebouwde micro-elektronica wonderen gaan verrichten. Wat denk je van geinige, onvermoeibare robots die zorgverleners ondersteunen (of zelfs vervangen) en ook nog eens de eenzaamheid doorbreken.

En dan heb we ook nog 'reablement', een soort upgrade van de ouderen die het mogelijk maakt dat ze weer kunnen functoneren. Een eigentijds levenselixer dat zelfs in de terminale fase nog van pas schijnt te kunnen komen.

Wow! Betere ouderenzorg, maar het kost wel geld. Dus burgers kunnen we even vangen?

Gehandicapten
Stijgend in populariteit: de gehandicapten, mede dankzij ex-Lingo (en zelf een beetje gebrekkige) vrolijke en pittige Lucille Werner. Ook gehandicapten hebben in de meeste gevallen geen schuld aan hun situatie. Een deel is zo geboren en een ander deel heeft later in het leven pech gehad. Met andere woorden, ze hebben het bordje 'Niet duiken' bij het ondiepe zwembad niet genegeerd of na een stevige borrel de auto niet tegen een boom geparkeerd.

So, not guilty en hulp is volledig gerechtvaardigd. Maar er is te weinig geld, dus beste hardwerkende Nederlander, kan uw portemonnee nog iets verder open? Ja hè, want u bent ook groot voorstander van de inclusieve samenleving waarin iedereen (zonder eigen schuld) verdient om mee te doen.

Er is overigens nog wel een weg te gaan (lees nog veel meer geld nodig) om gehandicapten op alle gebieden (ook qua arbeidsparticipatie) recht te doen. Niet zonder zwaar gesubsidieerd onderzoek uiteraard. Het moet wel goed gebeuren.

Oh ja, de maatschappelijke ondersteuning loopt net als bij de ouderenzorg ook hier niet op eh... rolletjes. Ook hiertegen strijdt onze Jan Slagter en niet te vergeten Wmo-volksheld en gemeentebasher Kevin Wevers.

Werkende armen
Sterk in opkomst zijn de werkende armen. Die verdienen ook onze hulp. Zij hebben weliswaar vaak zelf min of meer schuld aan het niet kunnen rondkomen van hun inkomen, maar krijgen toch onze sympathie omdat ze keurig op commando van Mark Rutte tot de 'doeners' behoren. Zij zijn Mark's 'helden van de wil' en toch lukt het niet.

Werkende armen moeten worden begeleid en gecoacht. Daarvoor zijn dure professionals en hulpprogramma's onontbeerlijk.
Dus belastingbetalers we vragen u (weer!) om meer pecunia.


Wederopbouw

Sinds 2015 verkeren we officieel, maar niet uitgesproken, in oorlog tegen de zuigende commerciële markt en de 'roverheid'. We hebben te maken met een zeer sluwe vijand die in staat is om niet als zodanig door de massa te worden gezien. We verzinnen allerlei andere oorzaken voor de ellende of laten die op onze mouw spelden.

Ondertussen worden we verdoofd door denkbeeldige vijanden zoals klimaatverandering, Russen, Chinezen, radicale moslims, radicale christenen, intolerantie jegens LHBTI-ers, complotdenkers, criminaliteit en zelfs getrainde oorlogsdolfijnen.

Maar er zijn ook overwinningen die we denken te hebben afgedwongen waarbij steeds vaker de liefde overwint (wat dat ook mag inhouden).

Politiek, beleidsmakers op hoog niveau en vooral de toekomstige profiteurs hebben jaren voorafgaand aan deze oorlog aan protocollen gewerkt om de grote roofoperatie mogelijk te maken. Dat gaat al zo'n 40 jaar terug! De uitrol daarvan ligt volledig op schema.

De gemeenten als hoertjes van het Rijk zijn er met open ogen ingestonken en hebben de decentralisaties in combinatie met een enorme bezuinigingsopdracht geaccepteerd. Nu merken ze wat dat ook voor hen zelf betekent (miljoenentekorten). Ze zullen stuk voor stuk buitenspel worden gezet en het Barbertje dat moet hangen zijn. In de praktijk zal dat betekenen dat gemeenten onder provinciaal toezicht komen te staan of erger met indeplaatsstelling door het Rijk te maken krijgen.

Redding ligt alleen in drastisch erkenning van dat we inderdaad in staat van oorlog verkeren, dat we de genoemde onvoorstelbare vijand herkennen en verslaan (alleen de vraag is 'Hoe?')
Vervolgens is er een jarenlange tijd van wederopbouw nodig, veel omvangrijker dan die van na de Tweede Wereldoorlog.

Maar helaas, we zullen doormodderen zoals het nu gaat en erger. We kunnen het ons niet voorstellen dat we onder vuur liggen zoals hiervoor beschreven. We laten het gebeuren doordat velen zich nog niet aan het oorlogsfront bevinden en nog weinig merken van de val van BV Nederland. Dit duurt tot er een punt is gepasseerd waarna ingrijpen niet meer kan.

Dan zal het een 'meltdown' zijn en het noodlot ook onder de massa toeslaan. Vervolgens worden we heel snel een Venezuela... VeNEDzuela.