Kama-jaja-jippie-jippie-jeey

Kama-jaja-jippie-jippie-jeey

24 maart 2019 - De van oorsprong Duitse beursgenoteerde bouwmarktketen Hornbach is een treffend voorbeeld van het imperialisme dat ons ongemerkt in een totalitaire staat zal veranderen. Daarin zouden we twee ernstige ontwikkelingen moeten herkennen (maar dat doen we niet): het omhoog stuwen van geld in een machtspiramide en mensen tot horige slaven maken.

Kama-jaja-jippie-jippie-jeey, de toverspreuk voor iedereen gaat er vanzelf en gehoorzaam in mee!

Hornbach is één van de turbopompen die geld uit ons systeem zuigt en naar de rijken stuwt. Wij zullen uiteindelijk berooid worden achtergelaten. Daarbij denken en ervaren we voorlopig juist heel goed gediend te zijn, maar heel geleidelijk breekt het ons bestaan af. Gemeenten laten zich daarbij als hoeren gebruiken en helpen de grootmachten. Zij krijgen straks overal de schuld van en worden dan roem- en eerloos afgedankt.


Turbopompen

Een proces dat al tijd aan de gang is en we soms herkennen als ongewenste marktwerking, is het omhoog stuwen van geld uit onze samenleving in de machtspiramide. De rijkste rijken worden er steeds rijker door.

Zo af en toe sputtert een partij zoals de SP tegen, maar we trekken ons daar nauwelijks iets van aan. Sterker nog, deze maand hebben we bij verkiezingen de Socialistische Partij flink afgestraft voor dit soort protest en activisme. Die partij bestaat ook alleen maar om krachten onder ons die zich afzetten tegen imperialisme een uitlaatklep te geven. De SP is er om om verzet gecontroleerd af te laten vloeien.

Om het proces van leegzuigen goed te kunnen laten verlopen, wordt geen gebruik gemaakt van kleine dompelpompen, maar van krachtige turbopompen. Daarmee zijn sturing en controle het beste mogelijk. Allerlei kleine geldstromen zijn veel minder gemakkelijk te beheersen. Grote concerns zoals Hornbach zijn zulke turbopompen en staan in alle branches opgesteld.


Moderne slavernij

Nog meer onherkenbaar dan het wegsluizen van al het geld uit ons systeem, is het ontstaan van moderne slavernij van werkende armen. Gevaarlijke reuzen zoals Hornbach omarmen we als welkome werkgelegenheidsprojecten. Een nieuwe vestiging levert zo'n 150 tot 300 arbeidsplaatsen op. In het geval van deze bouwmarktgigant is daarvan minimaal 5% gereserveerd voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Mooi toch?

Minder dan we denken en wordt aangepraat! Wat we in de mooie verhalen altijd missen, is wat de komst van zo'n turbopomp (meestal aan de rand van een stad) betekent voor de mindere goden, de dompelpompen in de wijken en de dorpen. Die gaan eraan, om te beginnen de kleine doe-het-zelf-winkels en vervolgens de grotere bouwmarkten die tot voor kort dachten dat juist zij een imperium aan het bouwen waren. Als consument keken we kort geleden nog op tegen de Gamma, Praxis en Karwei. Wat een mooie grote winkels! Maar zet er een Kama-jaja-jippie-jippie-jeey naast en het lijken ineens objecten uit Madurodam.

We hebben er toch baat van?
Nou èn? Als wij onze spullen maar kunnen kopen tegen nog betere voorwaarden. Als daar een Hornbach beter in kan voorzien...
Ja maar, bij de andere bedrijven die daardoor omvallen, werken ook mensen. Die raken van lieverlee hun baan kwijt. Dat moeten we in mindering brengen op die nieuwe arbeidsplaatsen die met grote blijdschap worden aangekondigd. Per saldo is het maar helemaal de vraag of er wel echt werkgelegenheid bij komt.

En dan de kwaliteit van werk! Die lijkt er in het geval van Hornbach ten opzichte van andere werkgevers op vooruit te gaan. Er gaan geluiden dat de medewerkers daar meer worden aangesproken op kennis van zaken en dat je elders eerder slechts een vakkenvuller en/of dozenschuiver bent. De consument ervaart het in de vorm van een aantrekkelijke prijs en goed advies in plaats van duurder en het

als het niet in de stelling ligt, dan hebben we het niet!

Schaalvergroting als Paard van Troje binnengehaald
Die betere situatie voor medewerkers zal van tijdelijke aard blijken te zijn. We zitten in een tussenfase waarin eerst aan schaalvergroting wordt gewerkt die in het voordeel van ons allemaal lijkt te zijn. Bestaande bedrijven en organisaties moeten daarbij sneuvelen en hun klandizie worden afgevangen.

Later zal door finetuning worden geschrapt in het nieuwe personeelsbestand. Met negatieve kwalitatieve, kwantitatieve en salaristechnische gevolgen. Automatisering en robotisering zullen een grote impuls geven en een hoofdrol gaan spelen. De aan- en afvoer van producten zal steeds minder afhankelijk worden van medewerkers. Moderne systemen zullen met minimale menselijke arbeidsinzet zelfredzame consumenten ondersteunen en bedienen.

Medewerkers zullen nog 'for the time being' als additionele slaven nodig zijn totdat het deel waar ze nog voor worden ingezet verder kan worden geoptimaliseerd en geautomatiseerd.

De arbeiders zullen zichzelf steeds meer aan de onderkant van de arbeidsmarkt vinden en gaan behoren tot de werkende armen.


Gemeenten helpen het imperialisme

Alle taken en verantwoordelijkheden die gemeenten zouden hebben, verbleken (en zelfs verdwijnen) bij waar ze zich werkelijk mee bezighouden: zorgen dat de turbopompen kunnen draaien!

Hoe?
Zij ruimen eventuele blokkades op, bereiden bedrijfsvestiging voor binnen hun gemeentegrenzen, zorgen voor maatschappelijk draagvlak en faciliteren bij de arbeidsinzet. Dit gebeurt onder aanvoering van (omgekochte) wethouders en wordt mede mogelijk door wegkijkende (of onschadelijk gemaakte) gemeenteraadsleden.

Neutraliseren van verzet
Hornbach kan niet zonder slag of stoot de markt op vanwege verzet bij de aankondiging van elke nieuwe vestiging. Vooral van de bestaande wat grotere jongens (de kleintjes zien al in dat strijd zinloos is). Gemeenten bemoeien zich ermee door met argumenten en berekeningen te komen die moeten overtuigen dat het ene het andere niet hoeft uit te sluiten en dat er plek is voor iedereen. Ook de provincie waar ze onder vallen, moet worden omgepraat en bespeeld.

De belangrijkste troefkaart die zij gebruiken, is die van nieuwe werkgelegenheid. Zij benadrukken daarbij graag de (voor de bühne geveinsde afgedwongen) toezegging van minimaal 5% werkgelegenheid voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Iedereen vindt dat prachtig, ook wij als consumenten. Noem iets 'maatschappelijk verantwoord' en 'sociaal' en niemand kan er meer tegen zijn. Behalve bedrijven zoals Gamma, Praxis en Karwei. Zij stappen telkens naar de rechter en/of de Raad van State om de komst van de moloch tegen te houden.

Arbeidsmarktregulering
Met hun taken op het gebied van de Participatiewet zijn gemeenten (samen met de werving-, selectie- en uitzendbranche) de perfecte partner voor de gulzige reuzen als Hornbach. De ambtenaren van de sociale diensten (met name die van bemiddeling en re-integratie) zijn de verkeersregelaars bij de stroom arbeiders (ook die uitvallen bij de omvallende toko's).

Ziet u de sluwe werkwijze? Gemeenten lijken de marktreuzen onder de duim te hebben door onder meer eisen te stellen aan maatschappelijk verantwoord ondernemen (en anders geen vestigingsvergunning) maar ondertussen zit men bij elkaar op schoot.

Gemeenten worden daarbij in toom gehouden (en opereren niet solitair) door middel van een netwerk gericht op het zogenaamde 'inclusief ondernemen' bestaande uit zijzelf, arbeidsmarktregio's en sw-bedrijven. Dat netwerk draagt de naam Locus.


Het Rijk rukt op!

Veel lezers zullen het allemaal maar vergezocht en overdreven vinden wat we hier schrijven.
'Missie geslaagd' kunnen we daar alleen maar op zeggen.

Wie echter de confrontatie met de realiteit aandurft, kan niet anders dan ook zien wat er gaande is.

Imperialisme is gevaarlijke expansiedrift!
Wat een grote woorden toch, BurgerkrachtCentraal! En net viel ook al 'slavernij'.
Straks komt zeker ook nog 'Obersturmbannfüher' op tafel nu de Wet van Godwin toch al in werking lijkt te treden.

Nein, nein, ganz und gar nicht, aber Expansions Manager...

Expansie

Annexatie door Hornbach

De expansiedrift van imperialist Hornbach houdt de gemoederen in Nederland bezig in twee kampen: zij die er zich door bedreigd zien en degenen die de komst van de bezetter moeten rechtvaardigen (de gemeenten en de politiek). We zien veel verzet aan het front en achterhoedegevechten. Daarbij worden geen middelen geschuwd. Tussen die kampen in zitten de consumenten die het prima vinden en alleen maar denken aan de voordelen.

We bereiden een aantal artikelen voor waarin we specifiek ingaan op verzetshaarden, oorlogsfronten en strijd in de achterhoede. Onder meer Almelo en Apeldoorn komen aan de orde.