Op de bank met behoud van uitkering

bank

Op de bank met behoud van uitkering

23 mei 2019 | Iedereen laten meedoen op de arbeidsmarkt is gelet op het aantal mensen in ons land onmogelijk. Er is simpelweg niet genoeg te doen wat ook echt moet gebeuren. Hoogstens kunnen we zinloze dingen laten uitvoeren, maar wat heeft dat nu echt voor nut? Volledige arbeidsparticipatie (meedoen van iedereen) is een illusie en daarnaar streven zorgt ervoor dat we vals gaan spelen. Hoe onnatuurlijk en onlogisch het eigenlijk is, laat de voetballerij ons zien. Om precies te zijn het betaalde voetbal. Dat is een harde wereld, maar wel fair play.

Bij Ajax, PSV, Feyenoord, maar ook bij FC Barcelona, Juventus, Manchester United en Bayern München en alle andere clubs in betaalde divisies is het heel normaal en geaccepteerd dat spelers op de bank zitten met behoud van uitkering! Daar kunnen we wat van leren. Bovendien laat deze branche zien dat een inclusieve arbeidsmarkt bullshit is.


Aan de kant of op de bank

De beeldvorming rond mensen in de bijstand, ook wel inactieven genoemd, is al langer dat ze niet vooruit te branden aan de kant staan of op de bank hangen. Dat geldt extra voor hen die al jaren een uitkering hebben. Ondertussen zouden ze parasiteren op de samenleving op kosten van mensen die wel actief zijn.

Doordat ze geen werk hebben, zouden ze ook nog eens de positieve effecten zoals sociale contacten, eigenwaarde en dagritme missen zoals we schreven in 'Sieg Heil adviseurs en ambassadeurs van nu'.

De betaalde voetballerij leert ons echter dat er van een team nu eenmaal maximaal elf spelers in het veld mogen staan tijdens de wedstrijd!

Dat het team beschikt over veel meer (tijdens de wedstrijd inactieve) spelers (voetballers met een afstand tot het voetbalveld) en ook nog omgeven is door andere betaalde professionals zoals een trainer-coach, assistent-coach, keeperscoach, adviseurs, masseurs, arts enzovoort, vinden we prima. Dat het een boel geld kost, is ook volledig geaccepteerd.

Op onze arbeidsmarkt is er als we het realistisch bekijken ook slechts behoefte aan een maximum aantal spelers. Dat lijken we niet te (mogen) accepteren. We willen iedereen wegjagen van de kant en van de bank het speelveld op. Dat is spelbederf en dat kan niet goed gaan!


Alleen de besten in het veld

Wat we bij het betaald voetbal ook zien, is dat het een harde wereld is met meedogenloze werkgevers. Alleen de beste spelers worden opgesteld voor de wedstrijd. Ben je dat niet, dan sta je langs de kant, zit je op de bank en uiteindelijk moet je het team helemaal verlaten. Dan ben je exit!

Hoe doen we dat op onze inclusieve arbeidsmarkt? Welnu, daar willen we van de werkgevers dat ze behalve de beste spelers ook arbeiders met een beperking opstellen. We willen ondernemers knollen voor citroenen verkopen. Daarna moeten er allerlei aanpassingen worden gedaan op de werkvloer en de bedrijfsprocessen. In een deel van de gevallen moet er een 'beschutte werkplek' worden geregeld.

Zie je het al voor je:

Sorry Vivianne Miedema, maar in het kader van de Banenafspraak stellen we dit keer Lucille Werner (ja die van Lingo) op. 


Politieke correct of eerlijkheid?

Wat willen we bij het sociale vraagstuk rond werk en inkomen? De politieke correctheid van de massa die de utopie van de inclusieve arbeidsmarkt omarmd? Of willen we eerlijkheid? Voor het eerste moet je niet hier (in deze blog) zijn, wel voor die eerlijkheid:

Te weinig oogst voor teveel arbeiders
Terwijl de propagandamachine volle toeren draait om ons te laten geloven dat werkgevers staan te springen om personeel, is de waarheid dat er te weinig nuttigs te doen is voor alle mensen die zouden willen en kunnen werken. We zouden moeten accepteren dat er mensen langs te kant staan en op de bank zitten.

Werkgevers die zo schreeuwen zijn als mannen die om de perfecte vrouw smeken waar alles aan klopt en ze zolang ze die niet hebben gevonden naar de hoeren gaan. Dat is wat zij doen met flexbanen, inhuren van uitzendkrachten, uitbuiten van stagiaires, misbruik maken van vrijwilligers en profiteren van gesubsidieerde werklozen in proefplaatsingen.

Voor de mensen aan de kant en de bankzitters moeten we willen betalen. Uit het team zetten kan alleen bij het betaald voetbal, maar bij de samenleving niet (althans niet zonder over te gaan tot Nazi-praktijken).

Geen werk voor mensen met een arbeidshandicap
In het betaald voetbal heb je met een arbeidshandicap niets te zoeken. Je moet sowieso uitblinken in de sport om er je beroep van te maken. Op de inclusieve arbeidsmarkt pretendeert men anders: iedereen telt mee. Maar als we eerlijk zijn, moeten we erkennen we dat het onnatuurlijk is dat werkgevers mensen met een arbeidshandicap toejuichen. Dat is dan ook niet zo. Dat moeten we alleen maar geloven.

De enige reden waarom ze er toch aan toe geven, is dwang vanuit de staat. Dit gebeurt formeel via onder meer de Banenafspraak, maar ook informeel door middel van diverse vormen van intimidatie, manipulatie, chantage en omkoping (in de vorm van subsidies). Dat gebeurt op een zo geslepen manier dat we als publiek denken dat het bedrijfsleven er graag aan mee doet. Dat ondernemers heel graag iets extra willen betekenen voor de samenleving. Ze noemen dat dan trots 'maatschappelijk verantwoord ondernemen' en 'social return'. Sommigen zijn er ook echt in gaan geloven, maar de meeste lachen als een boer met kiespijn.

Als de arbeidsgehandicapten echt zo welkom waren, zouden de gestelde doelen (zoals te behalen aantallen beschutte werkplekken) niet continu worden gemist.

Bovendien zouden er dan ook niet zulke laffe ambities worden geformuleerd die bij lange na niet tegemoetkomen aan de enorme groep mensen met een arbeidshandicap zonder betaald werk.


Accepteer en zeur niet!

Als we echt eerlijk naar elkaar toe zijn, niet de schone schijn ophouden, knollen knollen laten zijn en citroenen citroenen, dan moeten we realistisch zijn.

Dat betekent dat we gewoon moeten accepteren dat een deel van onze landgenoten langs de kant staat en op de bank zit. We moeten ons erbij neerleggen dat het voor altijd geld zal kosten.

Laat ze met rust en hou op met de negatieve beeldvorming (framing) over de mensen met een uitkering.

Hou op met allerlei programma's en projecten om mensen uit de bijstand te halen. Ze zijn gewoonweg niet aan het werk te krijgen, anders was dat sowieso wel gebeurd. Ook zonder begeleiding en dat soort geld verspillende fratsen.

Stop met dat geleuter over de positieve effecten van het hebben van werk (sociale contacten, eigenwaarde en dagritme).

En mensen met een arbeidshandicap, stop met zeuren en petities tekenen over meedoen!
Jullie zijn er simpelweg niet geschikt voor. Dat klinkt hard, maar het is de eerlijke weergave van de werkelijkheid. Dat jullie opgefokt worden over de inclusieve samenleving is alleen maar wreed, want het gaat toch niet gebeuren voor jullie. Echt niet!

Mensen zonder arbeidshandicap komen al niet aan de bak. Zouden jullie dan meer kans maken? Get real!
Laat jullie niet gek maken door de 'Sieg Heil adviseurs en ambassadeurs'. Vooral niet die laatsten, want die komen vaak uit jullie eigen gelederen als ervaringsdeskundigen. Ze lijken heel geloofwaardig en met goede bedoelingen, maar ze kunnen niets veranderen aan het feit dat  in een betaald voetbalteam alleen de beste spelers worden opgesteld. Al helemaal geen gehandicapten!

De inclusieve arbeidsmarkt bestaat niet. Nooit!