Sieg Heil adviseurs en ambassadeurs van nu

Sieg Heil adviseurs en ambassadeurs van nu

22 mei 2019

Dit is weer een blog die door de overgrote meerderheid zal worden afgedaan als zwaar overtrokken, 'godwin' en stemmingmakerij. Misschien zelfs weggezet als haatzaaierij, want dat is ook zo'n populaire troefkaart die tegenwoordig direct wordt getrokken. Het zij zo!

De waarheid mag echter niet onbesproken blijven door het patent 'dat was pas echt erg' dat rust op de Tweede Wereldoorlog en het vrome voornemen 'dat nooit meer'. Die waarheid is dat de boosaardige geest van het Nazi-regime weliswaar toen werd onderdrukt, maar niet is verslagen en niet is teruggestopt in de fles.

Het systeem van toen is er nog steeds, maar in een andere vorm gegoten. Op zo'n manier we het zelfs maatschappelijk omarmen en prijzen.

Dat is voor een belangrijk deel mogelijk door de propaganda van de 'Sieg Heil' adviseurs en ambassadeurs van nu.


Economisch onwaardigen

In het Derde Rijk van de Nazi's werd de term 'Die Unwertigen' gebruikt om mensen aan te duiden die als 'nicht lebenswertig' (niet waard om te leven) werden beschouwd. Over die groep (waar de Joden veruit het grootste deel van uitmaakten) gaat het nu niet. Het is al riskant genoeg en een groot taboe om een vergelijk met de Holocaust te maken. Voor je het weet, is het volgens de publieke opinie demagogie, antisemitisme en walgelijk populisme.

In deze blog hebben we het over 'economisch onwaardigen', zij die geen toegevoegde waarde leveren aan de maatschappij, maar ons als harde werkers vooral geld (zouden) kosten. Denk daarbij aan mensen in de bijstand en anderen die aan de kant staan, die niet meedoen in de samenleving.


Geen Endlösung, maar participatie

Omdat we vinden dat we als mensheid in de afgelopen ruim 70 jaar een stuk beschaafder zijn geworden en ook wel heel erg zijn geschrokken van waar de Nazi's toe in staat waren, staan we er niet voor open om onze economisch onwaardigen letterlijk uit te roeien.

In plaats daarvan hebben we 'participatie' bedacht. Daaraan gekoppeld de mooie termen 'inclusieve samenleving' en 'inclusieve arbeidsmarkt'.

Ook voor het nogal beladen 'Arbeit macht frei' hebben we iets anders gevonden: 'Werken is het beste medicijn'.


Hoe verkoop je het? Via adviseurs!

Om iedereen met een redelijk salaris te laten werken voor het levensonderhoud, zijn we met veel te veel mensen. Bovendien is de welvaart oneerlijk verdeeld en willen de (veel) beter gesitueerden (rijken) dat vooral zo houden. Door het migratieprobleem en de toestroom van vluchtelingen van verre landen, wordt het er niet beter op.

Het belangrijkste frame dat eerst moest worden gebouwd, is dat voor economisch onwaardigen werken boven geld staat. Het is de bedoeling dat iedereen meedoet, maar niet iedereen mag verlangen dat daarvoor (fatsoenlijk) wordt betaald.

Daarvoor wordt al een tijd hard gewerkt aan de vorming van de inclusieve arbeidsmarkt. De economisch onwaardigen worden daarin gedetineerd, ofwel van staatswege gevangen gehouden.

Daaronder valt ook het vrijwilligerswerk anno nu. Deze verderfelijke vorm is werk dat voorheen door betaalde krachten werd gedaan. Dat is wat anders dan het klassieke vrijwilligerswerk zoals bijvoorbeeld bardienst draaien bij je voetbalclub en koffie schenken bij je zangkoor.

Zijn er dan net als toen ook detineringskampen?
Ja! Maar dan wel zorgvuldig geïntegreerd in de samenleving en nauwelijks te herkennen als kwaadaardig. Sterker nog, voor de bühne lijken het heel nobele organisaties. Je hebt er vast wel over gehoord, de zogenaamde sociale ondernemingen en sociaal werkbedrijven.

Je moet daarbij niet denken aan een terrein vol barakken met prikkeldraad afgezet en zwaar beveiligd door soldaten. Het is zelfs zo dat er ook economisch onwaardigen (die gevangen zijn door de staat) in relatieve vrijheid worden uitgezet bij gewone bedrijven. Die bedrijven werden daarvoor eerst op subtiele wijze onder druk gezet om werkplekken te creëren.

Om voor dit alles maatschappelijk draagvlak te scheppen en te behouden zijn er adviseurs nodig. Hun belangrijkste stokpaardje (waarmee ze zijn gehersenspoeld) is dat:

Het hebben van werk zorgt voor positieve effecten zoals sociale contacten, eigenwaarde en dagritme.

Zij hebben het daarbij beslist niet noodzakelijkerwijs over betaald werk! Zelf genieten ze een goed salaris en kunnen voor zichzelf die positieve effecten alleen met geld behalen. Het onderhouden van hun sociale contacten is zeker niet gratis, hun eigenwaarde ontlenen ze aan met name materiële zaken en hun dagritme is zeker niet compleet zonder geregeld shoppen.

Dan is het wel heel gemakkelijk om voor een ander te bepalen dat participeren belangrijker is dan geld verdienen, dat meedoen belangrijker is dan winnen.


Ambassadeurs maken het af

Om het frame af te maken, zijn er naast adviseurs ook ambassadeurs nodig. Daarvan kennen we twee soorten:

betaalde sociaal werkers;
ervaringsdeskundigen.

Ook zij verkondigen de primaire boodschap over de positieve effecten van het hebben van werk (betaald, maar ook onbetaald).

De meest misleidende en verraderlijke zijn die ervaringsdeskundigen, omdat ze het meest onverdacht zijn.

De adviseurs en sociaal werkers doen het omdat het hun baan is en hun brood op de plank, maar zij die zelf de ellende hebben meegemaakt, geloven we zonder meer als ze evangeliseren over hun leven dat weer op de rit kwam door het medicijn 'werk'.

Kom van die bank af, kom in beweging!

Sieg Heil, Arbeit macht frei!


Groet