Sociaal domein leegtrekken doe je zo

Vliegende euro

Sociaal domein leegtrekken doe je zo

8 juli 2019 | De decentralisaties in het sociaal domein hebben een enorme geldroof mogelijk gemaakt. De bekende tactiek daarbij was 'verdeel eerst en heers vervolgens' en dat is gelukt. We leggen uit hoe dit geldpiramidespel werkt. Misschien sla jij dan binnenkort ook je slag! Miljarden euro's zijn sinds 2015 door het sociaal domein gestroomd. Een klein deel daarvan kwam en komt terecht bij de mensen die het echt nodig hebben. Een merendeel (we weten niet hoeveel) verdwijnt naar de rijken. Shocking? Nee niet echt, want gaat volgens een vooropgezet plan. Niet gunstig voor de gewone burger, maar wel voor de profiteurs in ons land. Voor hen is het protocollen op schema.

Eerst opsplitsen

Voordat de geldroof ongestoord kon gaan plaatsvinden, moest het klimaat geschikt worden gemaakt door middel van opsplitsen. Een grote centrale kluis met geld is beter beschermd tegen diefstal dan honderden kleinere potjes. Gecentraliseerd ligt de focus op de beveiliging van één kwetsbaarheid waarop je alle expertise en kennis kunt inzetten. Zoiets managen is weliswaar zwaar, maar haalbaar en betaalbaar. Maar met de decentralisaties die in 2015 werden ingezet (Participatiewet, Wmo, Jeugdzorg en Passend Onderwijs) werden de taken, verantwoordelijkheden en het geld versnipperd en verdeeld over bijna 400 onbeschermde kwetsbare plekken over heel Nederland, namelijk bij de gemeenten.

Niet gehinderd door kennis

De enige beveiliging die op de honderden gemeentelijke achilleshielen werd gezet, waren de gemeenteraden met een kaderstellende en controlerende rol die zij echter nooit goed zouden kunnen vervullen. Simpelweg doordat ze er op geen enkele manier op waren toegerust. De geldrovers werden niet gehinderd door enige kennis en ervaring van de houders van het zogenaamde budgetrecht. Raadsleden hadden geen flauw idee van wat er allemaal op hen afkwam. Met de wethouders (portefeuillehouders) was het al niet beter gesteld.

Afleiden met beloften

Taken en verantwoordelijkheden krijgen zonder bijbehorende kennis en expertise en dat tegelijkertijd moeten doen met veel minder geld dan wat het Rijk hiervoor te besteden had (forse bezuinigingsopgave), dat is verre van ideaal. Sterker nog, dat is een 'no go!' Maar waarom zouden die bijna vierhonderd gemeenten daar dan toch mee akkoord zijn gegaan? Dat heeft alles met (wat naar later zou blijken valse) valse beloften te maken. De belangrijkheid (relevantie) van het gemeentelijk ambtelijk apparaat lag al een tijd onder vuur. Reeds jaren was de zogenaamde 'gemeentelijke herindeling' aan de gang waarbij gemeenten worden samengevoegd. Bij fusies sneuvelen (als het goed is) bestuursfuncties en ambtenarenbanen. En dan is er sowieso al langere tijd de discussie over de grootte van het ambtenarenbestand. Een kale professor (die inmiddels is vermoord) riep aan het begin van dit millennium dat de helft van de ambtenaren er wel uit kunnen. Bovendien is er zo nu en dan de vraag of 'ambtenaar' nog wel een beschermde baan voor het leven moet zijn (lifetime employment). Maar door die decentralisaties zou men ineens veel belangrijker worden, bestuurlijk en ambtelijk. Een mooie belofte. En het mooiste was nog wel de bewering dat de overheid dichterbij de burger zou komen te staan. Dat was nog slechts één van de maar liefst tien beloften aan het volk.

Complexe sociale vraagstukken

De gemeenten gingen overstag op basis van 'God zegene de greep' en vervolgens kwam het Paard van Troje ten tonele: wat had men binnengehaald? Dat bleken complexe sociale vraagstukken te zijn die de gemeentebestuurders en ambtenaren onmogelijk zelf konden oplossen. Tijd om het commerciële netwerk van adviespartners binnen te laten. Voor altijd! Superslimme professionals schoten de gemeenten te hulp. Ze adviseerden zich suf en namen de regie over inclusief het schrijven van lokale wet- en regelgeving (verordeningen en dergelijke). Ze maakten het de gemeentebesturen zo gemakkelijk dat deze telkens ongezien en zonder kritische blik bij het kruisje konden tekenen voor akkoord. Niet wetende welke rampen ze hiermee aantrokken. Het ene na het andere rapport zag het daglicht en de commerciëlen namen steeds meer strategische posities in. Daar zitten ze tot op de dag van vandaag en ze gaan niet meer weg! Er zullen namelijk voor gemeentebesturen en ambtenaren altijd te lastige vraagstukken blijven. Zeker als het sociaal domein blijvend financieel wordt leeg getrokken. Dat is mogelijk doordat de belastingbetalers er wel opnieuw geld in blijven pompen via zowel rijksbelastingen als lokale heffingen.

Van uitbesteed advies naar uitbestede uitvoering

Inmiddels heeft het commerciële netwerk zich nog dieper ingegraven in het sociaal domein. Behalve met advies zit het nu ook in de uitvoering. De adviezen worden zodanig opgesteld dat deze onmogelijk zonder de commerciële opstellers kunnen worden opgevolgd. Het uitbestede advies leidt zo ook tot uitbestede uitvoering. Is dat niet heel slim bedacht?