Sollicitatieplicht in de bijstand is een monster

Sollicitatieplicht in de bijstand is een monster

27 september 2019

Voor de meeste mensen in de bijstand (vooral die er al langer in zitten) is de sollicitatieplicht een grote kwelling. Het fenomeen bestaat niet in de Participatiewet, maar is op gemeentelijk niveau ontstaan. Daar wordt het monster door gemeenten in het leven gehouden om bijstandsgerechtigden te knechten. Maar steeds vaker bijten zij daarbij in hun eigen staart.

Eigenlijk zou de sollicitatieplicht moeten worden opgeheven omdat iedereen er last van heeft, de bijstandsgerechtigden, werkgevers en de gemeenten zelf. Opheffen kan zonder hindernis van de landelijke wetgeving omdat de sollicitatieplicht in de bijstand daar toch al niet in voorkomt.


Zinloos en dus onnodig

De sollicitatieplicht dient geen goed doel. Voor kansrijke werkzoekenden is een dergelijk dwangmiddel helemaal niet nodig. Zij zullen sowieso wel solliciteren en gemakkelijk een baan vinden (meestal worden ze gevonden en is solliciteren hoogstens nog een formaliteit).

De kansen op een baan voor mensen met een zogeheten (grote) afstand tot de arbeidsmarkt nemen niet toe door de sollicitatieplicht. Ze kunnen sollicitatiebrieven schrijven tot ze een ons wegen, maar er is geen werkgever die op hen zit te wachten. De werkgevers zullen slechts onder dwang van en door verkapte chantage¹ door de overheid overstag gaan en dergelijke werkzoekenden schoorvoetend een baan te bieden. Vaak zijn er aantrekkelijke subsidies en gunstige aanvullende voorzieningen nodig om werkgevers te motiveren.

Kortom, een werkzoekende in de bijstand maakt zelfstandig praktisch geen kans om tot een werkgever door te dringen.

¹ chantage: social return, Prestatieladder Sociaal Ondernemen (PSO), Quotumregeling Banenafspraak etc.


Overlast

De sollicitatieplicht en de meestal daaraan gekoppelde eis van het schrijven van een minimum aantal sollicitaties leidt tot veel overlast. Landelijk honderdduizenden sollicitaties die circuleren maar geen enkel nut hebben. Inmiddels zijn werkgevers bedreven geraakt om de vele correspondentie eenvoudig af te serveren met standaard beantwoording en afdoening.

Bovendien is er inmiddels een dichtgetimmerde firewall van vacaturesites (zoals Indeed) tussen gezet die dit grotendeels verzorgen. Dat gaat meestal in combinatie met de geautomatiseerde vacaturesystemen van de werkgevers waar ook weer alle zinloze sollicitaties afgehandeld zonder dat ook maar iemand er last van heeft.


Hoe komt men dan wel aan personeel?

Werkgevers hebben helemaal geen baat bij de werkzoekenden in de bijstand. Zij werven hun personeel onder een heel andere doelgroep en op een heel andere wijze.

Dat gebeurt bijna volledig door tussenkomst van uitzendbureaus, werving- & selectiebureaus, matchingbureaus, recruiters en zelfs headhunters. Kansrijke mensen die hoeven bijna niet te solliciteren, maar worden tegenwoordig gevonden en ook steeds vaker weg gekaapt. Dat zien we veel in de ICT, consultancy, social work en het onderwijs. Een voorbeeld is de Jacht op de Wmo-consultant.

Dus dat er vacaturesites grossieren in tienduizenden nepvacatures om de sollicitatieplichtigen bezig te houden, is niet erg. De hiervoor genoemde intermediairs houden de reacties op die vacaturesites nog wel in de gaten voor het geval en nog een loslopende, verdwaalde kansparel tussen zit, maar de meesten zijn toch al wel in beeld.


Gemeenten bijten in de eigen staart

Steeds meer gemeenten ontdekken dat de sollicitatieplicht ook voor hen zelf vervelende bijwerkingen heeft.  Het wordt ze duidelijk (of duidelijk gemaakt) dat ze van de bijstandsgerechtigden de tegeneis kunnen krijgen (en krijgen) om ondersteuning bij arbeidsinschakeling. Juist omdat er via de nepvacatures geen werk te vinden is, is die ondersteuning onmisbaar om überhaupt nog aan arbeidsinschakeling toe te komen. Bovendien is het een in de Participatiewet vastgelegde collegeopdracht.

De sollicitatieplicht die alleen maar tot ergernis leidt, maakt slapende honden wakker die in hun eigen staart bijten, ofwel gemeenten die in de eigen voet schieten.

Daarom zien we steeds meer gemeenten die de mogelijkheden verkennen van vrijstelling van de sollicitatieplicht en deze dan ook aanbieden aan met name de meest kansloze werkzoekenden. In de hoop dat zij dan niet op het idee komen om de ondersteuning bij arbeidsinschakeling op te eisen.


Solliciteren

Reacties zijn welkom

Ze worden eerst gecontroleerd door BurgerkrachtCentraal voordat ze zichtbaar worden.

Geen zorgen, jouw e-mailadres wordt niet getoond op de website en door BurgerkrachtCentraal niet aan derden verstrekt.

Plaats een reactie