We zijn de sigaar (uit eigen doos)

Sigaar

We zijn de sigaar (uit eigen doos)

4 mei 2019 | Al enkele jaren is er een tegennatuurlijke stroom omhoog van publiek geld dat door ons belastingbetalers bij elkaar wordt gebracht. Wat er netto bij de mensen die het echt nodig hebben terechtkomt, is slechts een kleine onderstroom. Het grootste deel van de publieke middelen komt terecht bij een netwerk van adviseurs, begeleiders, bemiddelaars, trainers, coaches, onderzoekers, bestuurders en directeur-eigenaren.

Het effect ervan is zichtbaar in schrijnende situaties op alle sociale gebieden, met name rond de Participatiewet, de Wet maatschappelijke ondersteuning, Jeugdzorg en Passend Onderwijs. We zien daardoor ook de armoede en schuldenproblematiek enorm toenemen richting het niveau van derdewereldlanden.


Tijd voor populaire ellende

Om die geldstroom richting de rijken op gang te houden, is er nu een nieuwe fase nodig, die van de populaire ellende. Dat is sociale problematiek waarvoor grote bedragen geld van het volk kunnen worden gevraagd zonder al teveel verzet. Voor de minder populaire ellende (problematiek waarbij de hulpvragers zelf schuldig worden geacht) neemt het brede maatschappelijke draagvlak af.

Dat laatste betekent dat we de komende tijd voor mensen in de bijstand en probleemgevallen met (min of meer) zelf veroorzaakte schulden steeds minder begrip zullen hebben. Zeker met het frame dat er voor iedereen die wil werk is omdat werkgevers nu schreeuwen om personeel. Wie niet werkt, heeft dat aan zichzelf te danken, is de heersende opvatting.

Momenteel is de situatie in de jeugdzorg volop in beeld als populaire ellende. In dit artikel laten we je zien hoe dit probleemgebied wordt gebruikt om meer geld richting het parasiterende netwerk te stuwen. Op uw kosten!


De jeugdzorg explodeert

Met 428.000 kinderen die afhankelijk zijn van zorg, schijnen we een enorme opgave te hebben die we niet zelf kunnen oplossen, maar alleen met professionele zorgverleners. Dat kost geld, heel veel geld. De pijn daarvan is bij de gemeenten komen te liggen na de decentralisatie van 2015 waarbij taken en verantwoordelijkheden van centrale naar lokale overheden werden overgeheveld. Hierbij werden allerlei mooie beloften gedaan.

Tegelijkertijd werd die gemeenten een enorme bezuinigingsopdracht opgelegd. Heel onlogisch en onverantwoordelijk, waardoor je moet concluderen dat men de transitie opzettelijk van plan was te laten mislukken. Dat is onvoorstelbaar hè? Vandaag wordt het een 'historische fout' genoemd, maar dat is een achteraf bedachte 'waarheid', dus leugen.


De truc (de modus operandi)

Wat we nu zien, is een truc, een werkwijze (modus operandi) die we al vaker hebben gezien, zoals bij de thuiszorg (ten tijde van de val van TSN). Het kenmerk is de sigaar uit eigen doos.

Het doel daarbij is om honderden miljoenen euro's meer in het sociaal domein te pompen waarvan het overgrote deel (weer!) naar het parasiterende netwerk kan vloeien. Dit moet echter zorgvuldig ingekleed gebeuren anders gaat het volk protesteren.

Voorbereiding
De voorbereiding is al lang bezig en nu klaar:

- Het grote probleem is gecreëerd (de ellende in de jeugdzorg);
- Spreiding van de schuldvraag (355 gemeenten i.p.v. 1 Rijksoverheid);
- 355 uitlaatkleppen (gemeenten) waardoor geld kan worden afgetapt.

Masseren en beïnvloeden van het volk
Alle media worden ingezet om het volk te masseren en te beïnvloeden voor het creëren van draagvlak.
Waarvoor? Voor het accepteren van een injectie van honderden miljoenen euro's door minister Hugo de Jonge. Dat moet zodanig gebeuren dat we zelfs zullen jubelen dat de bewindsman zo ruimhartig het probleem oplost. Dat zorgt ervoor dat we niet door zullen hebben dat de oplossing een sigaar uit eigen doos is.

Hugo heeft namelijk zelf geen geld, het is ons eigen geld door de Belastingdienst gecollecteerd.

We hebben een lange reeks van berichten achter de rug over de ene na de andere gemeente die te maken heeft met een miljoenentekort op jeugdzorg. Telkens zien we dat gemeentebesturen zich rot schrikken en het niet hebben zien aankomen (dit is een walgelijke leugen). Eén ding is telkens duidelijk: er moet iets gebeuren.

De volgende stap die 'as we speak' wordt gezet, is de burgers dreigen met allerlei bezuinigingen die hen direct raken. Zo wordt er gesproken over verhoging van gemeentelijke belastingen. Ook onze voorzieningen in de openbare ruimte lopen gevaar doordat erop zal moeten worden beknibbeld. Maar geen zorgen, die lokale bezuinigingen gaan er niet komen, maar worden aangekondigd om het volk op de achterste benen te krijgen. Immers, als er aan onze eigen belangen wordt gezeten, pikken we dat niet. Zelfs niet voor het oplossen van populaire ellende.

Hoewel aan dat laatste is ook gewerkt: we hebben ook een tsunami aan heel schrijnende voorbeelden over ons heen gekregen van jeugd in de problemen. Inclusief opgesloten kinderen, tragische jeugdige zelfmoorden en ouders die ten einde raad zijn. Dat mag een land als Nederland natuurlijk niet toestaan. Dat willen we niet op ons geweten hebben. En we hebben geen zin in de vervolgschade die het allemaal veroorzaakt.

Door deze massage en beïnvloeding zijn we zo goed als rijp voor de witte rook van het ministerie van VWS, het persbericht dat de honderden miljoenen zijn 'gevonden'.

Politiek offensief
Ook de politiek zorgt voor extra druk. Daarvoor is de partij voor 'controlled opposition' de Socialistische Partij bij uitstek geschikt. We zien Lilian Marijnissen voortdurend foeteren tegen het systeem en de marktwerking. Maar ook de andere oppositiepartijen zien hun kans schoon om zich op dit hoofdpijndossier te profileren.

Vanuit GroenLinks springt Lisa Westerveld op de barricaden (eventueel geflankeerd door haar SP-mattie Peter Kwint). Zij fulmineert ook tegen de ellende en heeft om extra druk te zetten een aantal stagiaires aan het werk gezet om de ellende van de jeugdzorg per gemeente in kaart te brengen.


We zijn de sigaar

Ondertussen roept de systeemverantwoordelijke minister Hugo de Jonge dat hij het natuurlijk ook vreselijk vindt wat er allemaal gebeurt, trekt een nieuw paar blitse stoute schoenen aan van Mascolori en gaat op zoek naar poen. Natuurlijk heeft hij dat allang geclaimd, maar het wachten is op het juiste moment om het bekend te maken.

Op dat moment zijn we er klaar voor om de doos met onze eigen sigaren open te zien gaan waaruit er eentje van honderden miljoenen wordt gepakt voor de jeugdzorg. Vervolgens kunnen we erop wachten dat daarvan weer netto slechts een schijntje ten goede komt aan de jeugd zelf. Zo is de cirkel weer rond, gaan we op dezelfde voet verder en alles wordt er alleen maar erger op.

Hugo Tovenaar

Sigaar