Weigercolleges (Participatiewet artikel 7)


Observaties > Weigercolleges (Participatiewet artikel 7)

9 april 2019 | Zo nu een dan borrelt er bij één van de 355 gemeenten een nieuwsbericht op over de aanpak van de werkloosheid dat een uitweg naar de media vindt. We lezen dan dat gemeente x of gemeente y nu echt (dit keer écht echt) mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en vooral uitkeringstrekkers aan het werk gaat zetten. Juist nu is het perfecte momentum aangebroken omdat werkgevers om personeel staan te springen. Alle kanspareltjes verzamelen!

Dat is allemaal goed voor wethouders die mooie sier willen maken en nog beter voor het cordon van commerciële bureaus die een dik belegde boterham verdienen aan begeleiding en bemiddeling. De doelgroep schiet er vrij weinig mee op. Die moet ook eigenlijk 'groep' heten, want de mensen daarin worden alleen maar gebruikt en zijn beslist niet het mikpunt. Ze hebben geen afstand tot de arbeidsmarkt, maar ZIJN de arbeidsmarkt.


Participatiewet artikel 7

Het is eigenlijk best zorgwekkend dat we dergelijke berichten gewoon accepteren als nieuws. Dat terwijl het is simpelweg een opdracht aan elk college van burgemeester en wethouders is:

Participatiewet Artikel 7

Het college:

a. ondersteunt bij arbeidsinschakeling:

1°. personen die algemene bijstand ontvangen

...

5°. personen met een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers,

6°. personen met een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, en

7°. niet-uitkeringsgerechtigden

Zijn we in een tijd beland waarin we moeten applaudisseren voor gemeenten die de wet uitvoeren? Moesten ze dat niet al die tijd al?

Best triest, want wanneer zij de Participatiewet aan de laars lappen, hoor je niemand en ze ermee weg. En de burgers? Die hoeven maar een kleine foute te maken en ze zijn genadeloos de Sjaak.


De werkelijke uitvoeringspraktijk

We leven in een tijd waarin heel veel nieuws slechts dient voor perceptiemanagement. Dat betekent dat het niet weergeeft wat er werkelijk speelt, maar hoe we de dingen moeten waarnemen en ervaren. Het gaat om beeldvorming die de werkelijke uitvoeringspraktijk onzichtbaar moet maken. Waarom? Omdat deze niet deugt en onwettig is.

Wat er in het echt gebeurt?
De harde, illegale realiteit is dat mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt geen geld kosten zoals ons wijs wordt gemaakt. Ze zijn inzet van een zeer winstgevend verdienmodel. Daar draai jij als goedgelovige belastingbetaler voor op terwijl je in de veronderstelling bent dat jij vele malen in de rondte extra moet werken om het stelsel van sociale zekerheid overeind te houden. Jij werkt je uit de naad voor mensen die hun handen ophouden.

Welnu, dat laatste klopt, alleen zijn het niet de kwetsbare mensen waaraan jij denkt, maar de colberts en mantelpakjes waaruit die handen steken!

Geloof jij hier geen snars van? Goed zo, dan werkt het systeem en liggen alle protocollen op schema.


De neppe doelgroep

Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Een wonderlijke doelgroep, want zo nep als het maar kan dus.

De mensen waar het over gaat, ZIJN juist steeds meer de arbeidsmarkt!

Zij die de term tot vervelens toe gebruiken, voegen nauwelijks wat toe met hun begeleiding, bemiddeling, training, coaching, advisering en dergelijke. Ze brengen niets voort, produceren niet, maar vegeteren alleen maar. Ze zijn er ook niet bij gebaat dat de neppe doelgroep ooit ophoudt te bestaan, want het is hun steekwagen voor het transporteren van de budgetten uit het sociaal domein naar hun bankrekening.

Wethouders hebben hun Participatiewet artikel 7 opdracht vervangen door het commando vanuit de commerciële markt: zorg dat wij de boel onbelemmerd en ongezien kunnen leegroven.

En de gemeenteraden? Die doen af en toe een onschuldig plasje om relevant te lijken.

Wat is een weigercollege?

In de landelijke wetten zijn opdrachten geformuleerd aan de besturen van gemeenten. In toenemende mate negeren de colleges (burgemeesters en wethouders) hun opdracht en voeren zonder er met de ogen bij te knipperen gewoonweg niet uit waartoe ze verplicht zijn.

Dit verachten van de wet neemt ernstige vormen aan. Hierbij wordt niet alleen naar de burgers een middelvinger opgestoken door gemeenten, maar steeds vaker ook naar de rechter. Die doet uitspraken die hondsbrutaal gewoon terzijde worden gelegd.

Daarbij laat het systeemverantwoordelijke Den Haag (de Rijksoverheid) het schromelijk afweten. Die tikt hoogstens wat op gemeentelijke vingers of doet een quasi boos berichtje naar de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) die vervolgens ook denkt: "Schijt!"

Om de show compleet te maken, hebben we nog iets als de Nationale Ombudsman die boel garneert met een rapportje hier en een rapportje daar. En niet te vergeten politieke symboolpartijen zoals de SP die liefst aan het handje van de Federatie Nederlandse Volksverlakkerij (FNV) een achterhoedegevecht levert met de hashtag #TijdvoorRechtvaardigheid.