Werkritme terugkrijgen? Kansloos?


Observaties > Werkritme terugkrijgen? Kansloos?

17 april 2019 | Ben je langere tijd werkloos en kom je weer op iets dat lijkt op een werkvloer, dan leer je snel bepaalde gewoonten af. Alles maar zeggen wat op het puntje van je tong ligt bijvoorbeeld. Ook van je af ruften en boeren, mag niet meer. Masturberen op ieder moment dat je zin hebt, is beslist uit den boze. Met andere woorden, werknemersvaardigheden doe je vrij snel op. Werkritme daarentegen is een heel ander verhaal.

Werkritmestoornis wordt door arbeidsmarktcriminelen (vooral gemeenten) graag gebruikt om werklozen te onderdrukken, uit te buiten en aan het lijntje te houden. Het is namelijk een nauwelijks te meten tekortkoming. Maar het is een reuze handige stok om mee te slaan voor gemeenten, werkgevers, begeleiders en bemiddelaars.


Werkatelier in Eefde

Helaas is het schering en inslag bij deze misstand, dus er zijn legio voorbeelden. Vandaag kijken we naar het Werkatelier in Eefde (gemeente Lochem). Daar worden bijstandgerechtigden door zowel de gemeente Lochem als gemeente Zutphen naartoe gestuurd.

Dat doen we op basis van een artikel in De Stentor van vandaag 17 april 2019:

Werklozen proberen weer werkritme op te doen bij Werkatelier in Eefde
Volledig artikel >

Het slachtoffer van misbruik is hier Rein Hofland (56).

Werkatelier Eefde is een typische vorm van misbruik die niet als zodanig wordt herkend, maar juist een prachtig sociaal initiatief lijkt. De mensen die het runnen zijn ervan overtuigd dat ze geweldige dingen aan het doen zijn en helaas de publieke opinie ook.

Heel schrijnend want compleet het tegenovergestelde is het geval. Het is mensonterend en misdadig en dat tot overmaat van ramp als burgerinitiatief. Verraderlijker kan het niet.


Dwangmatig blij

Bij het Werkatelier zijn momenteel bijna 17 mensen aan de slag aan wie is wijsgemaakt dat ze een grote afstand tot de arbeidsmarkt hebben. Het frame is bij sommigen dat ze van "heel ver moeten komen". Ze geloven inmiddels ook zelf (min of meer) dat zij geen werknemersvaardigheden en werkritme hebben en dat moeten aanleren. Het is in de meeste gevallen een geïndoctrineerde verzonnen waarheid die zij wel aan moeten nemen, bang om de bijstandsuitkering en 'zekerheden' te verliezen.

Uiteraard zullen de deelnemers naar buiten toe vertellen dat ze het zelf ook helemaal geweldig vinden. Ze zijn inmiddels zo in de mangel genomen, afhankelijk en verweven met hun bezigheden dat zij niet anders kunnen en durven.

Er is er altijd zo'n gegijzelde te vinden die als ambassadeur wil praten voor de camera of in de krant. Dat lijkt een beetje op zo iemand die gevangen wordt gehouden door Islamitische Staat en verplicht iets in een filmpje moet oplezen.

Bij het Werkatelier in Eefde is dat de 56-jarige Rein Hofland.


Werken zonder loon

Wat we bij al dit soort initiatieven zien, is dat mensen langdurig worden ingezet om te werken zonder loon. Vooruitzichten op verbetering in die situatie liggen alleen op het vlak van vage beloften en kansen. Garanties zijn er niet.

Slachtoffer Rein zegt:

Daarom ben ik hier nu maandag, dinsdag en woensdag. Ik krijg er niks voor. Maar ik vind het wel nuttig. Je leert mensen kennen, je bent bezig.

De aanleiding weet hij nog wel: hij werd door de sociale dienst aangespoord om weer werkervaring op te doen. Zoals we allemaal weten, is zulks geen verzoek maar een commando. Daarbij is de gemeente gedekt door de Participatiewet.


Onbekend avontuur

Mensen als Hofland gaan een avontuur aan waar ze totaal de afloop niet van kunnen voorspellen. Ze dwingen wat dat betreft ook niets af. Dat durft niemand!

Wie wel het lef heeft om kritisch en alert te zijn, komt in een gigantisch, langslepend conflict terecht zoals we kennen van onze Ray Heijder (51) in de gemeente Epe (met handlanger gemeente Apeldoorn (zie Lab055/0578).

De sociale dienst (afdeling werk en inkomen van de gemeente) doet ook niet duidelijk over de toekomst van de deelnemers. Die beperkt zich tot de inmiddels overbekende termen en jeukwoorden en houdt de spreekwoordelijke biefstuk voor.

Rein:

Hoe lang ik hier nog blijf? Ik zou het niet weten.

Eigenlijk zou hij dat nou juist wel moeten willen weten!
Dat is je verdere leven plannen, dat is opnieuw grip krijgen op je situatie en dat is herstel van zelfredzaamheid.
Zowel Rein als de gemeente blokkeren dat!


Aan het lijntje houden

Zeker waar, als je langere tijd werkloos bent geweest en misschien zelfs helemaal geen bezigheden hebt gehad, ben je wel wat werkritme verloren. Een sporter zal ook niet ontkennen dat hij er op conditie en vaardigheid op achteruit is gegaan als hij langere tijd uit de running is geweest en niet heeft getraind.

Maar als je weer aan de slag gaat, hoe lang kun je dan blijven spreken van een werkritmestoornis?

Gemeenten en werkgevers maken misbruik van de ongrijpbaarheid van het fenomeen werkritme. We zien vaak dat deelnemers van re-integratietrajecten lang aan het lijntje worden gehouden.

Laten we weer naar Rein Hofland kijken. Het is nu lente 2019 en hij is sinds de zomer van 2018 aan het werk bij het Werkatelier. We zijn zo'n acht maanden verder. Zou hij nog steeds geen werkritme hebben? Hoe moeilijk kan het zijn? De beste man heeft nota bene in het verleden werkervaring met de materie en zelfs een eigen zaak gehad!

Het lijkt erop dat Rein flink bij de neus wordt genomen en niet in de gaten heeft dat hij de gek wordt aangestoken. Ook niet dat de leiding hem in de waan laat dat hij misschien nog wel eens begeleider zou kunnen worden.
Wow, begeleider van mensen die begeleid moeten worden. Wat schatting? Nee, beschamend. Geef die man een echte baan! Terstond!


Landverraders

Nog even op de leiding terug te komen: wij vinden deze bestaan uit landverraders. Ze belazeren de deelnemers en zichzelf.

Deelnemers werken in dit voorbeeld deels aan het opknappen van attributen voor de accommodaties van de Gorsselse zakenman Henny van der Most. Hij heeft zijn revisiebedrijf ondergebracht bij het Werkatelier. Bij de kritische vraag of op deze wijze de miljonair niet aan goedkope arbeidskrachten wordt geholpen, wijzen coördinator Esther ter Horst en leidinggevende Henk Koerselman van de Stichting Werkatelier dit resoluut van de hand.

Hennie van der Most is zeer maatschappelijk betrokken. Hij doet dit echt niet om er zelf beter van te worden.

Hou toch op Esther en Henk, dat kunnen jullie beoordelen?

Als Van der Most echt zo betrokken was, gaf hij de mensen een (tijdelijke) normale baan en betaalde hij ze netjes. Henny, de geldwolf die destijds ook lekker binnenliep op het fenomeen asielzoekers.