RadarAdvies en de mythe van complexiteit

Awareness RadarGroep

Complexiteit de kurk waarop de sociale geldroof drijft
Complexiteit de kurk waarop de sociale geldroof drijft

11-02-2018 – Het vlaggenschip van de vloot van RadarGroep is RadarAdvies. Van daaruit wordt de mythe van complexiteit gestalte gegeven en houdt het zichzelf, de andere regimenten en vele commerciële bureaus in het netwerk van adviespartners van de overheid aan het werk. Ook het uitgedijde overheidsapparaat vaart er wel bij. En het volk? Dat niet!

Door Ray Heijder

Dankzij de fabel dat sociale vraagstukken zeer ingewikkeld zijn, realiseert RadarAdvies al jaren een geldstroomverlegging die een enorme aanslag op de sociale budgetten pleegt. Dit gaat ten koste van het volk. Het bloedbad dat we momenteel aantreffen in het sociaal domein heeft niets met bezuinigingen te maken, maar met deze roofoperatie.

Wanneer worden we wakker en is dat dan nog niet te laat?


Sociale vraagstukken ingewikkeld?

Elke samenleving kampt met sociale vraagstukken, niets gaat vanzelf, er is beleid nodig. Maar de manier waarop we door het netwerk van adviespartners van de overheid (met RadarAdvies als grote aanjager) in de complexiteit worden getrokken, is verwoestend voor het volk. Zolang we daar niet bewust van zijn, kan dat nog jarenlang uitputting van de maatschappij veroorzaken en niet alleen in het sociaal domein. De aandacht gaat nu ook uit naar de zogenaamde gewone, normale Nederlander die ik de werkende homo ordinarius noem. Daar gaan grote klappen vallen de komende tijd.

Rogier den Uyl, geestelijk vader van de RadarGroep
Rogier den Uyl, geestelijk vader van de RadarGroep

Al ruim voor de decentralisaties profileerde de RadarGroep zich via RadarAdvies door de werkelijkheid veel ingewikkelder voor te stellen dan deze is. In een vroegtijdig stadium is het frame gebouwd voor een zogenaamde zeer zware transitieopgave.

Zoon van wijlen oud minister-president Joop den Uyl, Radar-oprichter Rogier den Uyl heeft er een stevige vinger bij in de pap gehad. Evenals de Partij van de Arbeid (waar vader Joop een icoon van was en Rogier ook trouw aan verbonden is). Inmiddels is Den Uyl geen directeur meer, maar leidt een (ogenschijnlijk) teruggetrokken leven in het dorpje Emst tussen Apeldoorn en Epe. Hij staat nu overigens op plek 7 van de kandidatenlijst PvdA Epe voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart 2018.


Modus operandi: drietrapsraket

RadarAdvies werkt in drie stappen, de modus operandi is een een drietrapsraket:

  1. Sociale vraagstukken opblazen tot complexe opgaven;
  2. In opdracht van de overheid (tegen forse betaling) onderzoek verrichten;
  3. In onderzoeksrapporten aanzetten tot omvangrijke implementatietrajecten.

Deze aanpak vindt circulair plaats; bij elke stap wordt weer aanleiding gegeven voor eindeloze herhaling van de andere twee stappen. Zo ontstaat een soort perpetuum mobile (een voortdurende beweging in het voordeel van het commerciële netwerk van adviespartners).

In deze werkwijze zorgt men ervoor dat alle betrokkenen het idee hebben dat RadarAdvies een onmisbare toeschietende helpende hand is. Nooit komt men op de gedachte dat er andere motieven spelen dan het oplossen van sociale vraagstukken. Waarom blijven we dit accepteren?


Stap 1: sociale vraagstukken opblazen tot complexe opgaven

De positieve effecten van de jarenlange voorbereidingen van de RadarGroep om een lucratief en allesomvattend imperium in de samenleving te vestigen, kwamen met de decentralisaties in het sociaal domein in een stroomversnelling. Ook de geldstroomverlegging van sociale budgetten naar het netwerk van adviespartners van de overheid kwam daarbij goed op gang.

Het frame werd neergezet dat het delegeren van taken en verantwoordelijkheden van het Rijk naar gemeenten (decentraliseren) een enorme en complexe opgave zou zijn. Iedereen was het hier natuurlijk mee eens, want elke betrokkene maakt zich hiermee belangrijk.

Punt van aandacht:
De veronderstelde zware transitieopgave werd aangenomen en uitgevoerd tegelijkertijd met forse bezuinigingen. Dit is op z’n minst gezegd onlogisch en onverstandig, maar goed bekeken MISDADIG!

De achterliggende gedachte om de decentralisaties gepaard te laten gaan met bezuinigingen is om de later de onvermijdelijke ellende toe te kunnen schrijven aan het noodzakelijke inkrimpen. Zo kan de opgezette geldroof off the grid worden gehouden. Buiten de radar (cynisch genoeg, what’s in a name?).


Stap 2: In opdracht van de overheid (tegen forse betaling) onderzoek verrichten

Door stap 1 is iedereen in de juiste mindset gebracht om het aannemelijk te maken dat zowel het Rijk als de gemeenten natuurlijk nooit zonder professionele hulp het varkentje konden wassen.  In zowel centrale en decentrale beleidsstukken komen we dan ook passages tegen zoals:

Vanwege de complexiteit van de problematiek is expertise nodig die intern niet voorhanden is. Daarom is een opdracht gegund aan RadarAdvies te Amsterdam voor ondersteuning door professionals.

Niemand spreekt zoiets tegen. Ook elke gemeenteraad tekent er stilzwijgend voor. Jammer, want als de sociale vraagstukken teruggebracht zouden worden tot de ware proporties, komen we met het gezonde verstand van de raadsleden een heel eind en blijft er heel veel geld over voor de burgers.

Als het woord ‘professionals’ valt, weten we automatisch dat de kassa een luide ‘ping’ doet en die kassa beheert het geld van het volk, de sociale budgetten.


Stap 3: in onderzoeksrapporten aanzetten tot omvangrijke implementatietrajecten

RadarAdvies verdient goud geld aan adviesopdrachten. Als je een blik werpt op het aantal professionals bij het bedrijf (bijna 50 adviseurs) dan moet dat ook wel. Zo’n sterrenteam van Radarianen kost miljoenen euro’s per jaar!

Maar het vlaggenschip van de RadarGroep moet niet alleen de eigen broek ophouden. Ook de andere regimenten RadarVertige, RadarPersoneel, Seinpost AdviesbureauStade Advies en RadarEurope moeten in leven worden gehouden door opdrachten die goed worden betaald.

Daarnaast bestaat er om het lucratieve systeem niet te laten omvallen een verplichting naar het gehele netwerk van adviespartners waar vele duizenden slimme koppen declarabel moeten blijven. We hebben het dan ineens over honderden miljoenen euro’s per jaar die de samenleving moet ophoesten. Geld dat zo ontzettend nodig is voor het volk.

Naar buiten toe, naar de overheid en de burgers, pretenderen de onderzoeksrapporten oplossingen voor sociale vraagstukken te bieden, maar de werkelijkheid is dat ze legitimatie geven voor het inhuren van dure professionals.