Breed solliciteren is ondermijnend

Breed solliciterenBreed solliciteren is ondermijnend

Met de verzonnen kreet 'breed solliciteren' (of 'alle arbeid is passend') handelen gemeenten niet alleen onrechtmatig, maar ze ondermijnen er ook mee. Dat zorgt bovenal voor schade onder mensen in de bijstand. Maar ook de samenleving (waaronder werkgevers) en de gemeenten zelf worden erdoor benadeeld.

Breed solliciteren wordt door gemeenten gebracht als iets moois. Volgens hen zou het de kansen op uitstroom uit de bijstand en het vinden van betaald werk aanzienlijk vergroten. In de praktijk is het tegenovergestelde helaas geval.

  1. Verzaken collegeopdracht
  2. Verwaarlozing workload
  3. Ongemotiveerde sollicitaties
  4. Valse weergave van de werkelijkheid
  5. Rigide filtering door werkgevers
  6. Onwerkelijke bubble

Verzaken collegeopdracht

Breed solliciteren werkt het verzaken van de collegeopdracht in de hand.

Die opdracht luidt volgens artikel 7 lid 1 onderdeel a nummer 1 van de Participatiewet:

Het college ondersteunt bij arbeidsinschakeling personen die algemene bijstand ontvangen.

Veel gemeenten denken bij het uitvoeren van deze opdracht voorlopig te kunnen volstaan met het op avontuur sturen van bijstandsgerechtigden. Deze moeten zich doorgaans bij een lijst uitzendbureaus inschrijven en driftig gaan solliciteren. Meestal wordt een minimum aantal sollicitaties per week opgelegd met de verzonnen, onjuiste en onrechtmatige opmerking zoals:

U bent op de hoogte van de algemene arbeidsverplichting waardoor iedere vacature passend is voor u.

Deze lakse aanpak van gemeenten komt in de plaats van het direct, sterk resultaatgericht leveren van maatwerk. De consulenten zijn doorgaans lui of huiverig voor het zich echt verdiepen in de mensen die aan hen zijn toevertrouwd.

De juiste aanpak vraagt om het leggen van de focus op de aanwezige en specifieke mogelijkheden van de bijstandsgerechtigden. Denk aan vaardigheden, competenties, talenten, ervaring enzovoort. Die dreigen door breed solliciteren te verwateren en onbenut te worden gelaten.

Een ondermijnende handelswijze veroorzaakt een toename in de afstand tot de arbeidsmarkt in plaats van dat deze binnen een goed uitgevoerde collegeopdracht wordt verkleind en opgeheven.


Verwaarlozing workload

Een schrijnend symptoom van het niet uitvoeren van de collegeopdracht is het ontstaan van een verwaarloosde workload met moeilijk te helpen bijstandsgerechtigden. Het hardnekkige deel van het totale klantenbestand vormt dan het zogenaamde 'granieten bestand'.

Dit is zeer nadelig voor de belanghebbenden waarbij de afstand tot de arbeidsmarkt alleen maar toeneemt totdat ze praktisch zijn opgegeven. De schuld daarvan wordt bij hen gelegd, maar goed beschouwd veroorzaakt de gemeente het probleem door het ondersteunen bij arbeidsinschakeling op de lange baan te schuiven.

Periodiek schrikken bestuur en ambtelijke organisatie op en menen ineens iets met de workloads te moeten doen. Daarvoor worden geld verspillende programma's en campagnes gestart.

Bovendien wordt meestal een schrikbewind gevoerd waarbij bijstandsgerechtigden nog dwingender, maar ook nog minder effectief, aan het solliciteren worden gezet. Bij de dwang hoort dan ook nog meer dreiging.


Ongemotiveerde sollicitaties

Waar mensen solliciteren op vacatures waar ze met hart en ziel voor willen gaan, mogen we motivatiebrieven verwachten die werkgevers graag willen beoordelen.

Bij breed solliciteren reageren kandidaten op vacatures waar zij (begrijpelijkerwijs) minder tot veel minder affiniteit mee hebben. In het slechtste geval gaat het om een verplicht standje waarbij iemand in het wilde weg solliciteert om aan het verplicht quotum 'minimaal aantal sollicitaties per week' te komen. Het motivatiepraatje wordt er zo goed mogelijk bij bedacht, maar komt niet uit het hart.

Ook komt het voor dat sollicitaties en motivatiebrieven het resultaat zijn van ongeïnspireerd knip- en plakwerk. Belanghebbenden doen hun best om het zo echt mogelijk te laten lijken. Net zo echt als veel nepvacatures overkomen!

Ongemotiveerde sollicitaties vormen een overlast voor werkgevers en bieden bovenal de sollicitanten valse hoop hoewel velen onder hen toch al weinig fiducie in de slagingskansen hebben (wat dan ook weer een weerslag heeft op de kwaliteit van de sollicitaties).


Valse weergave van de werkelijkheid

Om toch het beste te maken van motivatiebrieven bij breed solliciteren zijn de bijstandsgerechtigden genoodzaakt om een valse weergave van de werkelijkheid te geven. Dit is een eufemisme voor liegen, verdraaien van de feiten ofwel de boel mooier voorstellen dan deze is. Het gebeurt vooral bij vacatures die liggen aan de uitersten van het voorkeursspectrum van de belanghebbende.

Dit gebeurt allemaal niet omdat de belanghebbenden het zelf willen, maar ertoe worden gedwongen door de gemeente. U leest het goed: de gemeente zet aan tot onbehoorlijk en misschien zelfs onwettig handelen.

Tijdens de begeleiding worden bijstandsgerechtigden door de consulent of andere functionaris dwingend gestuurd in het 'window dressing' van hun CV. Het komt voor dat iemand gedwongen wordt om delen van zijn of haar oorspronkelijke CV te schrappen of helemaal anders te verwoorden, bezijden de waarheid!

Het doel is niet de eerlijke en juiste match, maar om de sollicitanten in elk geval een ronde verder te laten komen wij werkgevers onder het mom van 'wie weet hoe een koe een haas vangt.'

Werken de kandidaten niet mee dan lopen ze een groot risico dat er wordt opgetekend dat zij niet (of onvoldoende) meewerken aan hun arbeidsinschakeling en/of re-integratie. Een bijzondere vorm van 'misdaad loont' en het bestraffen van eerlijkheid. Vervolgens zal de gemeente de bijstand zoals heet 'afstemmen'. Dan is de belanghebbende meestal de Sjaak.

Gemeenten dwingen burgers dus tot vals voorlichten en onjuist informeren, maar men bedenke dat bijstandsgerechtigden zware maatregelen en hoge boetes riskeren als zij op andere vlakken met de waarheid aan de haal gaan. Dan is de gemeente er als de kippen bij om als voorvechters van de waarheid het woord 'fraude' aan te halen en handhaving los te laten op de burgers. Een dubbele moraal!


Rigide filtering door werkgevers

Om de overlast te verminderen die werkzoekenden via breed solliciteren (aangezet door hun gemeenten) veroorzaken, nemen werkgevers rigide maatregelen bij het opstellen van vacatureteksten. Met name bij de functievereisten nemen zij elementen op die 'breedsollicitanten' moeten afschrikken.

Hieraan kleeft een groot nadeel:

Kandidaten die geschikt zijn, of geschiktheid benaderen, haken ook af. Hierdoor mislukken nuttige matches tussen geschikte werkzoekenden en werkgevers.

Wat we zien, is dat werkgevers logischerwijs smal werven (om alleen geschikt personeel te vinden) en daarbij worden gefrustreerd door het daarop niet aansluitende breed solliciteren van werklozen die dat zo nodig moeten doen van hun uitkerende instantie.


Onwerkelijke bubble

Al met al ontstaat er door breed solliciteren een onwerkelijke bubble waarin functionarissen bij de gemeenten (zoals consulenten) echt denken dat hun bijstandsgerechtigden bemiddelbaar of te re-integreren zijn. De belanghebbenden zelf ervaren dat hun kansen sterk afnemen en dat drijft ze tot wanhoop. Ook voelen ze zich onbegrepen.

De kloof tussen gemeente en bijstandsgerechtigden wordt in deze schijnwerkelijkheid steeds groter en dat leidt tot problemen en conflicten waar uitsluitend de belanghebbenden (burgers) het harde gelag voor betalen.

Consulenten en andere functionarissen zullen het zo interpreteren en rapporteren dat de personen in hun workload opzettelijk niet hun best doen.

Bij de belanghebbenden zal elke energie wegvloeien om hun leven weer op de rit te krijgen. Laat staan dat ze in staat zijn om zich (via bezwaar & beroep, juridisch) te verdedigen tegen het verzuim door hun gemeente.

Echt hoor, breed solliciteren is ondermijnend!