De overheid het grootste bewijs van wetteloosheid

Een poppetje waar het niet om gaat
Een poppetje waar het niet om gaat

Soms krijg ik reacties op mijn stellingname in blogs aangaande het criminele karakter en gedrag van de overheid. Ik zou daarbij overdrijven. Er zijn echter vele bewijzen. Alleen je moet het wel willen zien. Ik snap wel dat het er bij velen niet in kan dat de leiding van ons land misdadig zou kunnen zijn, immers wie de wetten opstelt, overtreedt die toch niet zelf? Maar jazeker wel!

Door Ray Heijder

De grootste ontgoocheling zou zijn dat we een heel groot probleem hebben als het klopt wat ik beweer, al zou het maar voor 10% zijn. Lieve mensen, we hebben een groot probleem, een levensgroot probleem. Eigenlijk zijn we al verloren, want er is geen weg meer terug al denken we van wel.

We moeten alleen bereid zijn tot erkenning of we blijven de kop in het zand steken. Het tragische is dat zelfs dat niet eens uitmaakt: erkennen of negeren. We kunnen toch niets meer uitrichten. Zwaar klote, of niet?


We merken het wel aan alles

Als we eerlijk tegen onszelf zijn, moeten we toegeven dat we het wel voortdurend merken, dat politiek, regering, overheid, aanverwante vazallen en het grootbedrijf een weergaloze maffia vormen. Dit gebeurt door een duistere macht die ze ertoe aanzet. Slechts weinigen zien die macht.

Probleem is dat we denken in de ‘poppetjes’ en niet in processen . Bovendien zien we die onzichtbare, zeer kwaadaardige boosdoener niet. Keer op keer zijn we woedend op personen, met name op politici en bestuurders. Dat heeft tot gevolg dat we in de waan leven dat de oplossing ligt in het laten rollen van koppen. Het maakt dat we elke keer reikhalzend uitzien naar verkiezingen. Maar telkens worden we weer bedrogen met en door personen die we vertrouwen hebben geven.

We kunnen dan alleen met een open mond staan en gif spuien over personen. Maar het lost niets op!

Ja, je zou je kunnen aansluiten bij een protestbeweging, bijvoorbeeld bij de Socialistische Partij (SP). Daar kun je dan meedoen met roeptoeteren tot je een ons weegt. Of je zoekt je heil bij de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV) om uitgedost in een apenpak met een spandoek of andere merchandise een zinloze revolutie te ontketenen. Of je voert een strijd als eenling op Twitter en steekt je energie in blogs zoals ik dat doe. Maar dat lost nog steeds niets op!


Verbijsterende conclusies

Ik kan vele voorbeelden opsommen die bewijzen dat wat ik beweer de waarheid is. Als je mij al een tijdje volgt en mijn eerdere blogs hebt gelezen, moet je concrete gevallen zijn tegengekomen. De kans is echter groot dat je die hebt geïnterpreteerd als opruiing en/of doemdenken.

Ik zou dan wensen dat ik jou de vaardigheid zou kunnen leren om zelf het onrecht te herkennen en dat ook zelf te herleiden naar de werkelijke overtreders. Misschien kom ik er een stapje verder mee met actueel voorbeeld.

Ik neem je mee naar nieuws van 30 januari 2018, onder anderen gemeld door de NOS:
Kabinet wil dat gemeenten taaleisen bijstandontvangers naleven

Deze kwestie leidt (als bij zoveel voorvallen) tot twee verbijsterende conclusies:

  • het maakt voor de verwoestende processen niet uit met welke poppetje we te maken hebben;
  • politiek, regering en overheid hebben zelf niets aan de wetten, sterker nog steken er een dikke middelvinger naar.

Het poppetje maakt niet uit

Weet jij nog hoe we overwegend dachten vlak vóór 15 maart 2017? Ik wel. We waren het in z’n algemeenheid zat en zouden met de verkiezingen voor een nieuwe regering en Tweede Kamer wel eens even een aantal bewindslieden naar huis sturen. Zo was het toch? En hoe pakte dat uit? Ik zie dat men nu al, nog geen jaar later, steen en been klaagt over de zittende bewindslieden, in het bijzonder over Mark Rutte, Kajsa Ollongren, Sigrid Kaag en Alexander Pechtold.

Welnu, zo hebben we nu in het voorbeeld van vandaag staatssecretaris Tamara van Ark op het departement van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Eindelijk zijn we af van die vrouw die een puinhoop van de Participatiewet heeft gemaakt, Jetta Klijnsma. Maar de modus operandi van het nieuwe poppetje op het pluche is exact hetzelfde als die van het voorgaande.

  • Constateer een misstand (op aangeven van de oppositie, belangenorganisaties en burgers);
  • Stel vast dat de wet wordt overtreden, zelfs door de overheid zelf (de gemeenten);
  • Roeptoeter met overtuiging dat je dat als systeemverantwoordelijke echt niet vindt kunnen;
  • Zeg dat je het onacceptabel (op z’n minst onwenselijk) vindt;
  • Kondig aan dat je het anders wil;
  • Sla niet met de vuist op tafel met een commando,  maar vertel dat je met de gemeenten om de tafel wilt;
  • Doe dat vervolgens uiteraard niet, maar stuur een quasi boze brief aan de gemeenten waarin je aangeeft wat eigenlijk de bedoeling is volgens de wet;
  • Span de Vereniging van Nederlandse Gemeente (VNG) voor je karretje, wetende dat die er toch niet echt iets op uit gaat doen;
  • Hoop, bidt en ga ervan uit dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen gedurende je ambtsperiode en droom alvast van je volgende (nu al gegarandeerde) mooie volgende job.

Precies deze modus operandi heb ik waargenomen bij de kwestie Klijnsmagelden. Gemeenten stalen geoormerkte miljoenen euro’s die bedoeld waren voor kinderen in de armoede. Jetta Klijnsma deed in reactie exact wat hiervoor staat opgesomd. Haar hopen en bidden heeft geholpen, want zonder de misstand te hebben aangepakt, zit ze nu op het pluche in Drenthe als Commissaris van de Koning. Dat arme kinderen nog steeds het geld waar ze recht op hebben niet krijgen, boeit haar niet meer (en heeft het ook nooit echt gedaan).

En nu zien we een kloon van Jetta in de persoon van Tamara in het kabinet Rutte-III.


Middelvinger naar de Participatiewet

Burgers voelen voortdurend het zware juk van de Participatiewet. Ze worden zelfs onderdrukt door gemeenten met erbij verzonnen lokale regelgeving. Delen in de wet die in hun voordeel kunnen werken, worden juist niet toegepast.

Maar de  gemeenten hebben voor zichzelf maling aan de wet. Ze steken er gewoon de middelvinger naar op. ‘Wie is Tamara van Ark?’ zal niet letterlijk worden gedacht, maar het komt er wel op neer.

De gemeenten doen met betrekking tot de Taaleis gewoon niet wat in de wet staat en de slappe reactie van de bewindsvrouw is dat dit haar tegenvalt.

In een brief gaat Van Ark de gemeenten op de “juiste uitvoering” van de wet wijzen. Wat een onderkoeld voornemen! Waarom eist ze die juiste uitvoering niet!

En ze gaat in overleg met de VNG om afspraken te maken. Hoezo afspraken maken? Die liggen er allang: in de wet!

Nou mevrouw Van Ark, zo daagt u uit dat er de komende tijd nog veel meer overtreding van de wet door gemeenten te zien zal zijn. Zij namen Jetta Klijnsma al niet serieus en u nu ook niet. Nu al niet meer en u bent pas net bezig!